Sherman, baas van de RIAA (Recording Industry Association of America) klaagt in de New York Times dat het 'democratisch proces' niet heeft gewerkt zoals het hoort. Dat een vloedgolf van e-mails en andere signalen van dat vermaledijde internet zomaar de politici in de war heeft gebracht, die het net zo mooi eens waren. En dat grote bedrijven als Google en Wikipedia hun macht hebben misbruikt. Sherman moppert bovendien over de verspreiding van misinformatie.

Óf hij meent het allemaal echt en dan is hij een bijzonder dom persoon. Óf hij meent het niet en denkt dat de lezer dit voor zoete koek zal slikken. In dat geval is hij een bijzonder dom persoon.

Op zichzelf kun je het standpunt verdedigen dat politici niet horen te luisteren naar informele en niet-gereguleerde protesten zoals demonstraties en petities. Maar als je die mening huldigt, is het vrij schaamteloos om het fenomeen 'lobbyïst' ongenoemd te laten. Zeker in het licht van de minstens zo schaamteloze boodschap van zijn collega Dodd van de MPAA (Motion Picture Association of America) dat Congresleden zich wel aan het stemadvies van betalende lobbyïsten moeten houden.

Wat zijn mailende kiezers anders dan lobbyïsten zonder geld?

En hoe zit dat met het ingrijpen van Wikipedia en Google? Wikipedia is 'op zwart' gegaan gedurende een dag, 18 januari. Wat voor machtsmisbruik is dat? Het was een wanhopig signaal van een tamelijk machteloze (want straatarme) partij om aandacht te krijgen. Het grappige is dat Sherman het heeft over de 'Google and Wikipedia blackout' terwijl Google aan de hele 'blackout' niet heeft meegedaan. Het waren slechts enkele tienduizenden sites die dat wel deden; zo waren er nauwelijks nieuwsmedia die een dag dichtgingen.

Machtsmisbruik. Dat zegt dus een rijke, machtige partij die in Washington uitvoerig met de geldbuidel rammelt en tot zijn verbazing merkt dat er ook nog andere manieren zijn om politici te beïnvloeden - argumenten. De punten die Wikipedia en Google over het voetlicht probeerden te krijgen zijn namelijk identiek aan de argumenten waarmee het Witte Huis zich tegen SOPA en PIPA uitsprak. Maar dat is natuurlijk ook een vorm van machtsmisbruik van een stelletje politieke extremisten.

Dat brengt ons op het onderwerp 'misinformatie.' Sherman spreekt achteloos en incorrect over de 'Google and Wikipedia blackout.' Was dat maar de enige onwaarheid in zijn stuk. Hij vraagt zich ook af waarom het blokkeren van een site als The Pirate Bay censuur is. Daar gaat het helemaal niet om, het gaat erom dat dit soort maatregelen juridisch niet te onderscheiden valt van censuur en techisch net zo werkt als de censuur in China en Iran. En dat censuur een onvermijdelijk bijproduct zal zijn - door onoplettendheid of door opzet. Goede wetgevers vermijden dit soort valkuilen, wetgevers met bankbiljetten van lobbyïsten in hun zakken doen dat niet.

Met de beschuldinging van misinformatie moet je uitkijken als je zoveel boter op je hoofd hebt als de entertainmentindustrie. In mijn vorige column wees ik op deze en deze publicaties, waarin de leugens van deze bedrijfstak netjes op een rijtje worden gezet.

Ook pijnlijk is dat Sherman Google en Wikipedia verwijt dat ze geen onderscheid hebben gemaakt tussen neutrale informatie en propaganda. Alsof het kranten zijn die het gevecht in hun redactionele kolommen hebben gevoerd. Google hééft niet eens redactionele kolommen. Wikipedia wel, en hun lemma's over SOPA of PIPA blinken uit door neutrale toonzetting. Sherman citeert hieruit ook geen passages die hem storen. Blijkbaar mogen bedrijven van hem niet voor hun belang opkomen als hun kernactiviteit iets in de informatievoorziening is. Als een dergelijk verbod werkelijk bestond zou het met de vrije en neutrale informatievoorziening snel afgelopen zijn.

Net als zijn collega Chris Dodd pleit Sherman nu voor overleg met de internetbedrijven die zich tegen SOPA en PIPA hebben verzet. Zoals de Electronic Frontier Foundation (EFF) terecht opmerkt verraadt ook deze houding onbegrip over wat er werkelijk is gebeurd. De revolte ging uit van het publiek en er zal wetgeving moeten komen die het publiek tevreden stelt, of op z'n minst niet teveel tegen de haren instrijkt. Netwerken, cognac drinken en deals maken met andere grote bedrijven past wel in de belevingswereld van Sherman en Dodd, maar zal hier geen oplossing brengen.

PS Een nog veel uitvoeriger en zeer onderhoudend geschreven weerwoord op het NYT-artikel van Sherman is te vinden op Techdirt. Verplichte kost voor iedereen met belangstelling voor entertainment.