Natuurlijk kon hij die aanvallen gemakkelijk afslaan, want de SP is volstrekt koersvast en helder over de aanpak van de eurocrisis.

Vanaf de eerste besprekingen over een Europese muntunie, eind jaren ’80 van de vorige eeuw, was de SP duidelijk: zolang de economische verschillen tussen de lidstaten nog zo groot zijn, is de muntunie een hachelijke onderneming waar we maar beter niet aan kunnen beginnen. De SP was toen nog een kleine partij en er waren maar weinig mensen die het kritische SP-geluid toen serieus namen. Hadden ze dat maar wel gedaan, dan hadden we nu geen eurocrisis gehad.

Schuldkwijtschelding
Toen Griekenland in de problemen kwam, was de SP de enige partij die consequent pleitte voor een serieuze schuldkwijtschelding. In onze plannen zouden de banken die eerst veel geld hadden verdiend met hun speculatieve producten en Griekenland bewust veel te goedkope leningen hadden verstrekt, op de blaren zitten. Het SP-geluid werd dit keer wel gehoord en door veel economen ondersteund, maar weer luisterde de politieke elite niet.

Met de overigens veel te beperkte schuldkwijtschelding werd gewacht, totdat de meeste banken hun leningen aan Griekenland hadden kunnen afstoten, waarbij veel van de Griekse obligaties bij de Europese Centrale Bank terechtkwamen. Vervolgens is ook de ECB nooit overgegaan tot massieve hulp aan Griekenland en zo blijft het tot de dag van vandaag tobben.

Verenigde Staten
En nu buitelen de eurofielen weer over elkaar heen met prachtige vergezichten op een Verenigde Staten van Europa, als enige oplossing voor de eurocrisis. Afgezien van het feit dat voor verdragswijzigingen vele jaren nodig zijn en dit soort vergezichten voor nu niets oplossen, gaan de eurofielen er bewust aan voorbij dat er wel degelijk mogelijkheden zijn om de financiële markten in rustiger vaarwater te brengen, mogelijkheden die de SP voortdurend naar voren brengt, maar die ofwel worden gekarikaturiseerd of genegeerd.

Volgens ons zou de ECB zijn beleid drastisch moeten wijzigen. Door aan de financiële markten duidelijk te maken dat de ECB het nooit toe zal staan dat de rente op staatsobligaties van eurolanden te hoog oploopt, kruipen de speculanten in hun schulp. Speculeren heeft dan immers geen zin meer.

Betekent dit dan dat de SP voor onbeperkte gelddrukkerij is om zo aan de middelen te komen om die obligaties op te kopen? Natuurlijk niet. Iedere econoom weet dat in tijden van recessie een monetair beleid dat geld in de economie pompt verantwoord is. En ook weet iedere econoom dat je dat in tijden van hoogconjunctuur juist niet moet doen, omdat dan het inflatiespook op de loer ligt. Helaas zal het nog wel even duren, voordat we weer in een hoogconjunctuur zitten.

Geldpersen
Daarom is het op dit ogenblik volstrekt verantwoord om de geldpersen aan te zetten in de strijd tegen de speculanten. Als dat trouwens al nodig is, want vaak is het enkele dreigen met ingrijpen door de ECB voldoende om de markten weer in het gareel te brengen. Dat is waar de SP al lange tijd voor pleit. Overigens tegelijk met ons actieplan tegen speculanten, want we zullen die financiële markten toch echt meer onder controle moeten krijgen, zodat banken er weer zijn voor de reële economie en niet andersom.

Ik voorspel hier dat dit keer wel naar de SP geluisterd zal worden: concrete oplossingen die op korte termijn soelaas bieden, in plaats van verre vergezichten die op korte termijn de verwarring alleen maar vergroten.

Column van SP-Europarlementariër Dennis de Jong