Lance Armstrong won het wereldkampioenschap wielrennen in 1993 en ik was diep onder de indruk. De focus, verbetenheid, aanvalslust en power, maakten een onvergetelijke indruk op me. De wielersport had er een groot sportman bij.

Armstrong kent geen intrinsieke motivatie
De interviews met Armstrong stelden me echter teleur. Een groot (sport)mens doet iets waar hij bezeten van is, hij voelt een innerlijke drang om het maximale uit zijn lichaam en geest te halen. Het resultaat is secundair. Ik verwachtte dus van Armstrong dat hij het heerlijk vond iedere dag te fietsen en dat hij dat zo goed mogelijk wilde doen, omdat hij toch al op de fiets zat.

Het gevolg zou dan moeten zijn dat hij iedereen naar huis fietste. Bij Armstrong werkte het niet zo. Hij wilde de beste wielrenner van de wereld worden. Daarvoor moest hij trainen en fietsen, dus deed hij dat. Het draaide, zoals bij zovelen, bij Armstrong niet om het spel maar om de knikkers.

Armstrong wint
Mijn weerzin tegen Armstrong verdiepte zich na zijn herstel tegen kanker. Ik las altijd over het gevecht dat hij was aangegaan tegen deze verschrikkelijke ziekte en dat hij gewonnen had. Nu vocht hij verder tegen de mensen die hem hadden afgeschreven van de wielersport. Ook van deze mensen zou hij winnen.

En natuurlijk had ik respect voor de stichting die hij opzette en het geld dat hij daarmee ophaalde voor de kankerstichting. Natuurlijk was het prettig voor kankerpatiënten dat ze steun vonden bij de Armstrong methode: vechten en overwinnen. En natuurlijk bewonderde ik zijn dominantie in het wielerpeloton.

Armstrong is geen voorbeeld!
Toch bleef ik Armstrong een slecht voorbeeld voor ons allen vinden. Vele kankerpatiënten vechten zo hard als ze kunnen en sterven toch, hebben ze dan niet hard genoeg gevochten? Is vechten voor iedereen de beste methode om te winnen? Winnen velen niet omdat ze zich juist overgeven aan de oerkrachten?

Ik denk aan de prachtige gesprekken die ik heb mogen voeren met gouden medaillewinnaar op de 10km open water van de Olympische Spelen in Beijing Maarten van der Weijden. Hij genas ook van kanker. Het overwinnen van kanker was geen gevecht voor hem.

Armstrong wordt volwassen
Armstrong gaf deze week toe dat hij het gevecht opgeeft. Hij vecht de beschuldigingen over dopinggebruik niet meer aan. Hij zal van zijn voetstuk vallen, hij zal de geschiedenis ingaan als de grootste bedrieger die de sport ooit gekend heeft.

Hij zal het nu nog niet begrijpen, maar de transformatie van het gevecht naar de berusting is Armstrongs grootste overwinning ooit.

--------------

Ben van der Burg is ondernemer in optima forma en schuift regelmatig aan bij uitzendingen van BNR (onder meer Zakendoen Met). Voor BNR.nl schrijft hij sinds februari wekelijks een column. Volg hem op Twitter: @ikbenechtben. Meer columns op BNR.nl lees en luister je hier.