Hoe vaak rechtvaardig je je eigen acties? Hoe vaak zeg je: ‘ja, maar dit is niet het goede moment’, ‘ik zou het niet meer doen, maar...’, ‘ach, gezien deze omstandigheden...’, ‘vandaag is dan maar een uitzondering’ en aanverwante inleidingen om gedrag dat je diep van binnen niet wilt en zelfs afkeurt toch maar weer goed te keuren?

Onze stelling van vandaag is, dat hoe vaker je dit doet, hoe oneerlijker je feitelijk tegenover jezelf bent. Eigenlijk vind je dat je iets niet meer moet doen, dat je aan iets niet meer moet beginnen of met iets doorgaan, omdat je weet dat het niet goed voor je is.

De vreugde om de uitzondering die je weer maakt is zelden groot, om de simpele reden dat je eigenlijk verraad pleegt aan je diepste overtuiging, aan je echte weten. En dus kleeft aan deze soepele opstelling altijd een schuldgevoel.

Netto voel je je achteraf daarom zelden beter en meer dan eens zelfs slechter. Terwijl, als je je houdt aan oprecht genomen besluiten, op welk vlak dan ook, er altijd dat prettige gevoel ontstaat dat je eerlijk en trouw bent bent geweest. Aan je beloften en aan jezelf.