We kunnen de wenkbrauwen van veel lezers bijna hóren fronzen bij het lezen van de stelling van deze dag. Kritiek een compliment?! Kritiek is toch bedoeld om iemand op z’n plaats te zetten, te beperken, in te dammen, een halt toe te roepen?

Als dat - een negatieve, beteugelende correctie - de bedoeling is, ja, dan kun je het plaatsen van een kritische noot natuurlijk niet als opbouwend betitelen. Dan ben je eigenlijk alleen repressief bezig. En gevorderde begripsdenkers weten waar dat (niet) toe leidt.

Je kunt kritiek ook heel anders zien en geven. Als aansporing, als advies, als tip, als uitdaging om iets anders dan anders te doen, als motivator voor iemand om zichzelf te overtreffen.

Dat maakt het veel makkelijker en leuker om een kanttekening te maken: het laat namelijk zien dat je positieve aandacht voor de ander hebt. Dat je bij wilt dragen aan iemands prestaties. Je bent kortom niet tegen iemand, je bent mét of zelfs vóór! Met die opstelling is de kans groot dat de kritiek die je geeft eerder gezien wordt als compliment. Als blijk van geloof, die het toch echt de moeite waard maakt om een aangegeven verbeterpunt ter harte te nemen. Want wie slaat een compliment nou in de wind?