Tot je gaat kijken naar de levens die veel perfectionisten leiden. Ze ervaren constante druk, omdat alles wat ze doen altijd beter moet. In hun permanente streven naar het bereiken van volmaaktheid vieren ze hun successen zelden, omdat ze de dingen die goed gaan eigenlijk als ‘niet meer dan normaal’ ervaren. Halen ze niet het gewenste, gedroomde resultaat, dan leggen ze zichzelf genadeloos op de pijnbank. Dan zijn ze niet te genieten, onmogelijk zelfs.

Zoals perfectionisten het risico lopen zelf op te branden omdat de eeuwige competitie met zichzelf niet vol te houden is, zo kunnen ze ook anderen affakkelen met hun extreme eisen: ook wat zij doen vinden ze maar zelden goed genoeg. En dat maakt perfectionisme eigenlijk gewoon tot iets dat leidt tot permanente ontevredenheid.