‘In elk groots schilderij zit iets dat niet klopt’, schreef een bekend kunsthistoricus ooit. Imperfectie is bevrijdend. Het laat ons lachen, het ontroert, het leert relativeren.

Het zijn imperfecties die  mensen en dingen authentiek maken en in authenticiteit ligt de werkelijke schoonheid. Vinden we iemand die zegt dat hij iets niet weet niet wijzer dan iemand die alwetendheid uitstraalt? Is iemand die met veel plezier en vol overgave vals zingt, niet veel hartverwarmender dan iemand langs de kant blijft staan, uit angst het niet volmaakt te doen? En waarom raakt een kindertekening ons veel meer dan een tot volmaaktheid geretoucheerde foto?

Imperfectie maakt blij omdat het echt is en zichzelf is. En aan anderen laat zien dat het mag, dat het zo goed is. Het stelt gerust omdat het zegt: je mag zijn wie je bent, het is goed zoals je het doet. En dat werkt heel bevrijdend.