In every great painting, there’s always something wrong’ zei een groot schilder eens. Voor de fysieke en karakterologische aantrekkingskracht van mensen geldt precies hetzelfde. Zelden vallen we voor volmaaktheid. Die maakt onszelf immers kleiner, beklemtoont onze eigen onvolmaaktheid op een manier die ons diep van binnen onzeker maakt.

Daarom zijn we, bewust of onbewust, blij met de onvolkomenheden of eigenaardigheden van een ander. Ze zijn geruststellend, alsof ze tegen ons zeggen: niemand is perfect, dus hoe jij het ook niet te zijn.

Zo won een hyper-onzekere Engelsman met een bierbuik, een scheef gebit en een slecht zittend overhemd eens de harten van alle kijkers (en de jury) toen hij zich over zijn podiumvrees heen zette en een prachtige aria zong. Drie maanden later won hij de finale van de show - die Brittain’s Got Talent heet - en twee maanden daarna waren er van zijn eerste CD al meer dan een miljoen exemplaren verkocht. Zijn naam: Paul Potts. Zijn verhaal is de moderne versie van het sprookje van de kikker die een prins werd.

Als we op die manier eens vaker naar het gedrag van mensen zouden kijken: blij dat de ander ook zijn eigenaardigheden heeft, net als wijzelf, en die begripvol tegemoet zouden treden, zoals we zelf ook begrip zouden hebben voor onze eigen onhebbelijkheden. Zou de wereld er dan niet stukken vrolijker uit zien?