In plaats van ‘Nederland verovert opnieuw een podiumplaats’ riep Bert Maalderink vlak na het aantikken van Kromowidjojo: : ‘Nederland is de titel kwijt’. ‘We’ hadden geen zilver gewonnen, maar goud verloren. Zo drukten de zwemsters zich na de race ook uit en de commentatoren praatten ze sombertjes na. Want ‘we’ hadden immers ‘met z’n allen’ meer verwacht. En zo had Nederland na het EK-voetbal weer een collectieve teleurstelling te verwerken. Terwijl er voor hetzelfde geld toch echt een feestje gevierd had mogen worden.

Het is altijd wat met verwachtingen. Heb je een positieve verwachting, maar komt die niet uit, dan is er de deceptie. Heb je de verwachting dat het niets wordt en is dat ook zo, dan klinkt er een verslagen: ‘zie je wel’.

Heb je een negatieve verwachting en valt het mee, dan baal je dat je helemaal geen voorpret hebt gehad. En word je in je positieve verwachting bevestigd, tja, dan had je het toch al verwacht, dus dat levert óók geen energie op.

Daarom pleit ik voor het afschaffen van verwachtingen. Wanneer je je vooraf geen enkele gedachte maakt over het eindresultaat, is het veel makkelijker de uitkomst van wat ook te accepteren.

Natuurlijk: je kunt wel hopen. Hoop is immers iets anders dan verwachting. Hoop is een open gedachte, verwachting is gesloten. Als je tegen iemand zegt: ‘ik verwacht dat je de beste wordt’, laat je geen ruimte voor iets anders en zet je iemand onder druk. Zeg je: ‘ik hoop dat je de beste wordt’, dan geef je daarmee geen impliciet oordeel vooraf mocht het resultaat anders uitvallen.

Het zou prettig zijn als het korps van verslaggevers en beschouwers dat nu in Londen is neergestreken, gedurende de rest van de Spelen het woord ‘verwachtingen’ niet meer zou gebruiken. We hebben als toeschouwers immers de neiging de verwachtingen van mensen die we als kundig beschouwen, over te nemen. En daarmee bederven we, zeker als ze flink worden opgeklopt, linksom of rechtsom bijna altijd het feestje. Laten we niet meer doen dan hopen. Dan kan alles alleen maar meevallen.