Des te verbijsterender is het om de megaster Barack Obama zo te zien blunderen als nu. Een bijna sullige routinegebeurtenis als het verhogen van het Amerikaanse schuldenplafond liet hij volkomen uit de hand lopen. Zijn Democratische partij wilde een verhoging, gekoppeld aan stevige bezuinigingen en blastingverhoging. De Republikeinen, gegijzeld door een stelletje politieke zeloten dat zichzelf de Tea Party noemt, wilde wel bezuinigen, maar geen belastingverhoging. En de Repblikeinen wonnen. Ja, er komt een commissie die de komende maanden gaat onderhandelen over de details, maar ook in Amerika is het benoemen van een commissie een politiek noodverband.
De conservatieve, pro-Republikeinse Wall Street Journal, schreef in een commentaar terecht dat deze deal een overwinning is voor de Tea Party. Wie had dat kunnen denken? Immers, rechtgeaarde, traditionele Republikeinen – en die zijn er ook, al moet je ze zo langzamerhand met een loupe zoeken – huiveren van die ultraconservatieve fanatici. Maar ze kunnen eenvoudig niet op tegen de schaamteloze grote mond van de Tea Party. Sommige optimisten menen dat Obama via die speciale commissie nog wel een kans krijgt iets van fiscale verantwoordelijkheid in de plannen te krijgen. Maar, zoals de New York Times kopte in een commentaar, het gaat om een verschrikkelijke deal die in de haast is gesloten om chaos te voorkomen.
Waar is de man van ‘yes, we can’? Waar is dat charismatische wonderkind? Hoe kan het dat een partij die het Witte Huis en de Senaat in handen heeft, zich laat wegblazen door het Huis van Afgevaardigden? Het enige geluk dat Obama heeft is dat de Republikeinen in de opmaat naar de verkiezingen van 2012 nog niet één goede presidentskandidaat hebben gevonden. Maar dat hele ‘yes, we can’-verhaal kan voorlopig in een diepe la in het archief van de Amerikaanse geschiedenis. 
hammelburg@bnr.nl