De mannetjes van de buitenlandse oliemaatschappijen staan, met elke pees gespannen, klaar om hun sprint te trekken naar het goud van deze lucratieve race, de oliebronnen van Libië.
Als je de opgewonden oliemannetjes op CNN, BBC of MSNBC ziet, dan lijkt het waarachtig alsof de hele Libische revolutie maar over één ding ging: wie krijgt van de nieuwe regering – als die er komt, en hoe die er ook uit moge zien – de concessie voor de olie? Nu weet ik ook dat we ons heel wat minder opwinden over een burgeroorlog in Zimbabwe of Somalië, want daar zit geen olie. Maar de wellust waarmee de oliemannetjes nu op de startstreep staan heeft een behoorlijk slapstickgehalte. En ook de onvermijdelijke markthysterie. In februari, toen Kadaffi zijn volgelingen opriep om de opstandelingen in de pan te hakken, schoot de wereldolieprijs naar een record.  Nu de rebellen hebben gewonnen, vliegt de prijs omlaag.
En natuurlijk is de tijd aangebroken voor belonen en straffen. Klaarblijkelijk heeft het Italiaanse ENI de beste kaarten bij de rebellen, want die hebben hun opportunistische vriendschap met Kadaffi op tijd omgebogen naar opportunistische vriendschap met de rebellen. De afvallers dreigen China, Rusland en Brazilië te worden. Die onthielden zich in de VN Veiligheidsraad van stemming om de rebellen te hulp te komen. En nadien gingen ze tekeer tegen landen als Frankrijk, Engeland, Italië en Amerika, die de rebellen politiek, militair en materieel steunden. Tja, en nu komt boontje om zijn loontje. Wat dat betreft heeft Nederland het spel nog wel handig gespeeld. Met zes F16’s deden we voor spek en bonen mee aan de NAVO-actie, maar voor de Libische opstandelingen kozen we daarmee de goede kant. En dus mag ook Shell zich bij de startstreep opstellen – wachtend op het startschot van Machmud Jibril.
hammelburg@bnr.nl