Allemaal kommer en kwel. Maar ik klaag niet. Omdat er niet zoveel aan de hand is en omdat de mensen die wél klagen niet zo stom hadden moeten zijn.

De prijzen zijn tot nu toe gemiddeld tien procent gedaald. Op drie ton is dat een hoop geld. Het is een hoop procenten in een land waar de vakbonden verwoed slag leveren om een tiende procent. Het is ook veel in een wereld waar een daling van de beurs met vier procent diepe rouw en vertwijfeling veroorzaakt. Maar die tien procent daling van de huizenprijzen deed zich voor in drie jaar. Daar komt bij, wie kan het verschil zien tussen tien appels op een hoop en negen? Ik niet. Tien procent in drie jaar, beste verwende Nederlanders, is weinig.

Is de huizenmarkt tot stilstand gekomen? Ook niet. Een grafiek in NRC afgelopen donderdag liet zien dat het aantal per maand verkochte huizen sinds begin 2009 schommelt rond de helft van het niveau van de periode 2005-2008. En dat nieuwe niveau is al drie jaar stabiel. De helft, dat is helemaal niet erg. Je wacht twee keer zo lang, dan zijn er weer evenveel huizen verkocht als vroeger. De markt is veranderd, wen eraan.

Er was een tijd dat kopers elkaar verdrongen en de vraagprijs boden, of meer, om maar een huisje te bemachtigen. Verkopers blij. Maar de kopers ook. Na een paar maanden keken ze vrolijk om zich heen en stelden ze vast dat ze goed zaten, want de prijzen waren weer gestegen.

Ook in de dalende markt van nu kun je blij zijn. Voor kopers is het feest omdat ze hard kunnen onderhandelen. Overal is keus, overal zijn koopjes. De verkopers hebben de rol van de kopers van vroeger. Op het moment van de transactie weten ze dat ze genaaid zijn. Maar over een of twee jaar kijken ze opgewekt om zich heen want ze zijn hun huis kwijt en de prijzen zijn alwéér gedaald. Mooi voor de bui binnen.

En, for the record, wie zijn huis nu te hoog prijst is een sukkel want je raakt het niet kwijt en het gat tussen jouw prijs en de dagwaarde neemt alleen maar toe.

Mijn huis staat dus te koop. Ben ik een van die vetzakken met een factor drie overwaarde? Helemaal niet. Ik heb mijn huis in 2004 gekocht en de overwaarde is gering. Als zzp-er verdien ik momenteel veel minder (tientallen procenten) dan toen. Toch zeur ik niet. Ik ben namelijk niet stom geweest. Ik heb geen huis gekocht aan de rand van mijn financiële mogelijkheden. Nooit aangenomen dat mijn inkomen alleen maar zou stijgen. Er zit eigen geld in het huis en de hypotheek is voorlopig nog wel lager dan de waarde.

Ik heb altijd beseft dat markten die kunnen stijgen, ook kunnen dalen. Als straks een negatieve overwaarde uit de bus komt, dan zij dat zo. Dan is er maar wat spaargeld verdampt. Het is erg Nederlands en verwend om moord en brand te schreeuwen als je een beetje nadeel ondervindt. Zorg liever dat je wat reserves hebt.

Niet dat ik mezelf zo slim vind. Het is echt geen raketwetenschap. Maar dat mensen die het anders hebben gedaan stom zijn geweest, dat staat vast.