Wie wel gezond ter wereld was gekomen kreeg een Spartaanse opvoeding. Meedogenloos dus. Radeloze Amsterdamse bestuurders wensen nu de Marokkaanse criminelen zo’n Spartaanse behandeling toe, hoewel de oude Grieken niet meer bijkomen van het lachen als ze horen dat dat in leegstaande kantoorpanden zou moeten.

Vechten

Maar terug naar die euthanasie op de baby’s destijds. Wat men feitelijk deed was de kwetsbare samenleving op sterkte houden. Men had toen geen tijd en middelen om op de agora over persoonsgebonden budgetten te discussiëren. Alles stond in het teken van overleven en dus vechten: vooral met de buren uit Athene. En als je sterk wilt zijn moet je de zwakken achterlaten, of het nu in de kraamkliniek is of op het slagveld.

De Grieken weten dus hoe het voelt om dat wat voor de rest hinderlijk is genadeloos te verstoten. Ze mogen nauwelijks verbaasd zijn dat de ambtenaren van Jan Kees de Jager een Grieks faillissementsscenario voorbereiden. Om besmettingsgevaar tegen te gaan, heet het dan, ofwel voorkomen dat één ziek kind een hele gemeenschap naar de afgrond leidt.

Babymoord

Overigens, in de tijd van de Spartanen namen al de twijfels toe over het ethisch gehalte van de babymoord. Hippocrates verscheen op het toneel, en het geloof in de geneeskunst nam toe. Zijn eed schreef voor dat artsen nooit een patiënt, ook niet op diens verzoek, een dodelijk geneesmiddel zouden toedienen.  

euthanasie

Wat een dilemma. Welke Griekse methode gaan we op het land toepassen? Moeten we de doodzieke patiënt nadat zelfs een ingrijpende operatie niet heeft geholpen uit zijn ondraaglijk lijden verlossen? Of volgen we de geneeskundige eed en stellen we alles in het werk om de patiënt te genezen? Dus is er nog een doktor in de zaal, of wordt het euthanasie, nota bene een Grieks woord waarvan zeer toepasselijk de eerste twee letters het hele verhaal vertellen.