Nog niet zo lang geleden heb ik managementtraining gehad van een bekende tennis coach. Hij deed voor hoe hij met zijn pupillen omging tijdens een wedstrijd. U kent dat wel van die Davis Cup wedstrijden, waarbij de coach op een bankje zit naast de tennisser. Soms maken ze een praatje, de coach pelt misschien een banaantje, maar vaak doet hij HELEMAAL NIETS.
Makkelijk geld verdienen denk je dan. Maar niets is minder waar. Het is verschrikkelijk moeilijk, het zit in onze natuur ingebakken om in te grijpen. Om te helpen. Maar zo’n tennisser weet zelf heel goed hoe hij die wedstrijd moet winnen. Het moet van binnenuit komen. Het beste wat de coach kan doen is vertrouwen uitstralen, en dat kan soms het beste door NIETS te doen.
Ik moest daaraan denken toen er vanuit Den Haag een oproep kwam aan het adres van Shell om het regime in Syrië te boycotten. Een sympathiek gebaar natuurlijk richting de opstandelingen, maar de vraag is of ze er ook echt bij gebaat zijn. Waarschijnlijk niet. Sterker nog, de laatste restjes olie zullen in de tanks van het regime worden gestopt om de opstanden neer te slaan. Nog een voorbeeld. Alle goedbedoelde boycots ten spijt, de omwenteling in Zuid-Afrika kwam van binnenuit, niet door bemoeienis van buiten. De Russische revolutie, kwam van binnen uit. De Franse revolutie, van binnenuit.
Hetzelfde geldt, hoe wrang ook, voor de honger in de Hoorn van Afrika. Natuurlijk moet je die mensen daar helpen. Maar zolang de strijdende partijen voedseltransporten overvallen, om vervolgens die voedselvoorraden weer terug te verkopen aan de hulporganisaties, ben je het conflict alleen maar aan het subsidiëren en aan het verlengen. Het liefst zou je met tanks het land binnenvallen om de strijdende partijen uit elkaar te houden en de hongerende bevolking van voedsel te voorzien. De laatste keer dat de VS in Somalië op die manier iets probeerden te doen, werd dat één groot fiasco met dode Amerikaanse soldaten tot gevolg, die door de straten van Mogadishu werden gesleept.
Het is voor ons westerlingen misschien een treurige constatering, maar een symbolische resolutie van de VN, is in veel gevallen het hoogst haalbare. Alleen als alle partijen accepteren dat blauwhelmen de vrede bewaren, heb je kans van slagen. Wat rest tot die tijd is de kunst van het NIETS DOEN, hoe erg dat ook tegen ons rechtvaardigheidsgevoel ingaat.