Dat is natuurlijk niet zo, maar het is wel opvallend dat we vaak allemaal dezelfde verhalen kiezen. Of het om Dexia gaat, of Orka Morgan, Jennefer, we duiken er massaal bovenop. Dat kan wel eens wat hijgerig overkomen, vooral als je meerdere nieuwsbronnen gebruikt als consument. Steeds hetzelfde verhaal, dezelfde feiten, maar net iets anders ingekleurd.

Datzelfde effect vindt ook plaats bij de berichtgeving rond de Europese schuldencrisis. Alle nieuwsmedia berichten erover. Terecht, het is een groot verhaal. Toch is er ook kritiek op de manier waarop wij journalisten met de crisis omgaan. Die is overigens van alle tijden. Nemen journalisten hun verantwoordelijkheid wel? Weten ze wel hoeveel macht ze eigenlijk hebben? Door negatieve berichtgeving neemt het vertrouwen in de economie af, daalt de koopbereidheid van de consument en zo worden de negatieve verwachtingen een selffulfilling prophecy.

Er zijn dan ook mensen, dit weekend kwam ik er weer een tegen, die censuur van de media propageren. Alleen de mensen die er echt verstand van hebben, mogen aan het woord komen en als de berichtgeving de economische ontwikkeling negatief beïnvloedt, dan moet het misschien maar even niet gemeld worden.

Dit zou natuurlijk best eens kunnen werken. Ik sluit niet uit dat de Eurocrisis eerder wordt opgelost als er minder negatief over wordt bericht. Maar wie bepaalt welke mensen ergens echt verstand van hebben? De overheid misschien, die zelf totaal niet transparant is geweest over hoeveel miljard euro in het noodfonds moest? Lijkt me niet.

Nee, alleen u bepaalt dat. Door af te stemmen op de radio of door een krant te kopen of juist niet. De taak van de journalistiek is om zaken te demystificeren, vertellen hoe het nou echt zit. Door alle kanten van de medaille te laten zien. Als de luisteraar daar minder kooplustig van wordt, dan is dat zijn of haar eigen keus. Maar die keuze is dan wel gebaseerd op goede informatie, daar ligt de verantwoordelijkheid van de journalist.