Hoe komt dat? Omdat het crisis is en omdat er verkiezingen aankomen. De problemen zijn zo groot dat Nederlandse politici er maar weinig aan kunnen doen. En dus zien we nu al dat juist bij deze grote problemen de campagne dreigt te gaan over kleine dingen.

Over ieniminie kwestietjes waar ze wél invloed op hebben. Zoals: worden ministers beëdigd achter gesloten deuren van het paleis, of in het openbaar? Welke vlag wappert er op het stadhuis van Amsterdam? Willen we Mark de joviale schoonzoon, óf Emile de aardige oom? En natuurlijk: hoe hard mogen we op de A2?

Intussen is de kans aanzienlijk dat onze munt valt. In Griekenland, waar vandaag de internationale schuldeisers weer op de stoep staan, slaan knokploegen immigranten in elkaar. En tegen de wens van veel burgers in worden toch al gewantrouwde Europese instituties verder opgetuigd.

Een advies voor de komende tijd: wantrouw politici van wie u een paar kilometer harder mag rijden of die u andere cadeautjes of kluifjes toewerpen. Een zonnepaneel hier, of wat kinderopvang daar... Ze hopen dat die uw aandacht afleiden van het donkere decor waartegen zij hun goednieuwsshow opvoeren.

Wantrouw ook politici die zeggen dat ze de crisis eenvoudig kunnen fixen. In het PVV-verkiezingsspotje worden na twee minuten en vijftig seconden klagen nog vijf seconden besteed aan het eigen voorstel: uit de euro. Klaar. Alsof dat zonder risico is. Alsóf er een makkelijke weg is.

Op 18 april 1977 begon de Amerikaanse president Jimmy Carter een tv-toespraak over de energiecrisis met: "Tonight I want to have an unpleasant talk with you".  En vier jaar dáárvoor zei minister-president Joop den Uyl in zíjn tv-toespraak dat de wereld van vóór de oliecrisis niet terugkeerde.

Twee mannen die nu als politieke losers worden gezien omdat ze geen tweede termijn kregen. Maar wat snak ík naar een politicus, nu in Nederland, in deze crisis, die durft te zeggen dat hij een onaangenaam gesprek met ons wil omdat de wereld zoals die was niet meer terugkomt.

Beloon die politicus die het over echte problemen heeft. Die dilemma's schetst, die erkent dat het kiezen tussen kwaden is. Veruit de meesten van ons zijn niet acherlijk. We hebben nog vijftig dagen. Laten we die politici belonen die het ons moeilijker durven te maken. Het mág moeilijker.