Dat schrijft The New York Times in een hoofdredactioneel commentaar, waarvan hieronder een bewerking.

De verdragen lossen de problemen niet op of benutten onvoldoende de mogelijkheden voor de toekomst. De kans dat het verdrag van vrijdagochtend over een nieuw fiscaal beleid voor de eurozone het ei van Columbus zal blijken, lijkt dan ook klein.

Restricties
Het verdrag, dat door alle zeventien eurolanden werd ondertekend, is gegrondvest op de Duits behoefte aan juridische garanties op fiscaal en financieel gebied. Op de lange termijn is dat ook goed, maar in tijden van recessie koopt Europa niets voor een verdrag dat alle lidstaten op korte termijn bindt aan meer restricties.

Lender of last resort
Door het verdrag zal het beschikbare geld voor toekomstige garanties toenemen. Die reserves zijn echter nog altijd lang niet toereikend om investeerders ervan te overtuigen dat Europa grote economieën als Italië en Spanje overeind kan houden.

Bovendien blijft Europa zo een regio zonder lender of last resort - een ultiem vangnet voor in nood verkerende landen of problematische banken - zoals de Federal Reserve in de Verenigde Staten dat wél is.

Diplomatieke inspanning
Alleen als de Europese Centrale Bank (ECB) zich geroepen voelt om die rol op zich te nemen, is het verdrag alle diplomatieke inspanningen van de afgelopen dagen waard geweest. Uitlatingen van ECB-president Mario Draghi eerder deze week waren in dat opzicht weinig hoopgevend.

Duitsland hoopte alle zevenentwintig lidstaten van de EU over te halen om het fiscale verdrag te steunen, maar Groot-Brittannië - Europa’s derde economie na Duitsland en Frankrijk en altijd al eurosceptisch – weigerde mee te werken.
Het land hield destijds al vast aan het Britse pond, dus de huidige tegenwerking zal weinig invloed hebben op de Europese fiscale politiek. Maar een Brits isolement zou wel de Europese Unie als geheel kunnen verzwakken.

Harde les
Zo heeft Europa de harde les geleerd dat een bestendige monetaire unie een betere afstemming van nationaal fiscaal beleid vereist. Griekenland tastte zijn financiële positie aan door te grote uitgaven, te lage belastinginkomsten en onjuiste rapportages over zijn begrotingscijfers.
Maar de belangrijkste leiders - en dan met name de Duitse bondskanselier Angela Merkel - weigeren nog altijd te onderkennen dat coördinatie niet genoeg is.

Zonder mechanismen van crisismanagement, zoals fiscale overdracht van rijkere naar armere lidstaten en een centrale bank die bereid is om als lender of last resort op te treden, kan de financiële crisis genadeloos om zich heen grijpen en de gehele eurozone in een recessie dompelen.

Herstelbare gebreken
Andere EU-landen die momenteel onder druk staan van de markten, zoals Italië en Spanje, hebben gebreken die nu nog herstelbaar zijn. Een al te restrictief beleid zal hun problemen alleen maar vergroten. Ze hebben vooral te kampen met hoge leenrentes als gevolg van Europa’s verkeerde aanpak van de Griekse crisis.

Als de ECB voldoende bonds zou opkopen om de rentetarieven naar het niveau van voor de crisis te leiden, zouden de problemen van deze landen spoedig verdampen.

Steentje bijdragen
En als Duitsland bereid is zijn steentje bij te dragen door meer te kopen van zijn zwakke broeders – en zou ophouden restrictief beleid als de enige oplossing te zien – zouden heel Europa én de Verenigde Staten meer kans maken op spoedig herstel van economische groei. Dát zou pas een echte historische oplossing betekenen voor de crisis in de eurozone.

_{Gebaseerd op The New York Times}