Het Punselie-koekje: u denkt misschien 'nooit van gehoord', maar in het vliegtuig kom je ze geregeld tegen.

Op de dag van de aanslag kon Ronald Punselie, oud-eigenaar van de koekjesfabriek, niet goed overzien wat de negatieve gevolgen zouden zijn voor het Punselie-bedrijf. “Als je erop terugkijkt is die dag het begin geweest van het einde van Punselie.”

Ron Punselie is de derde generatie die werkt met de stroopkoekjes. Maar eigenlijk is het bedrijf al veel ouder, vertelt hij dinsdagochtend op BNR. “Van origine is het bedrijf van een Zwitserse familie die naar Nederland getrokken is. In 1872 zijn ze met de koekjes begonnen.”

Verhuizen
De fabriek zit in de binnenstad van Gouda. “Ik had als zoveelste generatie het plan om de binnenstad te verlaten en een grote fabriek te bouwen in Friesland. In die tijd kreeg je daar veel subsidies voor: ongeveer 40 procent werd op die wijze gefinancieerd”, legt Ron Punselie uit. “Toen de aanslag plaatsvond, moest ik denken aan mijn eigen mensen: het hele Amerikaanse gedeelte werd vanuit New York geregeld. En het tweede was: hoe kom ik hier doorheen?”

De reden om met de fabriek naar Friesland te vertrekken, was om één plek te creëren waar alles geproduceerd kan worden. Tot dat moment werd alles op veel verschillende plekken in de wereld geproduceerd. “Het was een wens en een droom van mij. De productiekosten zouden lager worden en ik kon een paar variaties van het koekje toevoegen.”

De oud-eigenaar wilde graag een volkoren versie ontwikkelen. “Of eentje met chocola of jam.”

Staken
Maar na de aanslag heeft Ron Punselie de hele nieuwbouw moeten staken, waar hij 1 miljoen euro in had geïnvesteerd. “Ik had nog maar 1 ding voor ogen: hoe overleef ik? Geld had ik niet meer en de klanten – vliegtuigmaatschappijen – bestelden niet meer. Vanaf dat moment ging het snel achteruit.”

Doorstart
De koekjesmaker dacht even dat het voor eens en altijd over was. Maar er kwam een doorstart. Met de hulp van investeerders Willem en Maria Middelburg draait de fabriek in Gouda weer bijna als vanouds. Maria Middelburg woonde vroeger in de straat waar de koekjesfabriek staat. “Ik ben op steenworp afstand van de fabriek geboren.”

Waarom?
Middelburg vertelt waarom de twee in het bedrijf hebben geïnvesteerd: “Mijn man zag er brood in: die heeft de cijfers goed doorgenomen. Eén van de grote problemen was dat de prijsverhoging van de grondstoffen niet door was gevoerd in de prijs.”

“We hebben alle cijfers doorgelicht en de eindconclusie was niet anders dan dat we er in konden investeren, maar dan moest die fikse prijsverhoging wel komen.”

Voorwaarden
En dat was nog maar één van de voorwaarden van de doorstart. “Een ander was dat de projectontwikkelaar ons gunstig gezind zou zijn met het huurcontract. Ook wilden we dat de curator ons de gelegenheid zou geven om de fabriek te laten draaien. Want als we het hadden moeten sluiten, dan zou het wel einde oefening zijn.”

Verder investeren
Voor Ron Punselie was het ook erg belangrijk dat de investeerders bereid waren om verdere investeringen te doen. “Het stukje van de curator kopen is stap één, maar het gebouw moest opgeknapt worden, er moest nieuw marketinggeld komen en nieuwe machines gekocht worden. Ook daartoe waren ze bereid.”

Bekijk hier een reportage over Punselie: