Mid Term30 okt '14 07:59Aangepast op 30 okt '14 09:52

Geweer en bier tegen sushi en witte wijn

Auteur: Bernard Hammelburg

Hier klopt niets van, maar even voor de beeldvorming: de gemiddelde Republikeinse man is blank, protestant, draagt een spijkerbroek en een houthakkershemd, rijdt in een pick-up truck van Amerikaans fabricaat, drinkt bier uit het blikje, heeft minstens één geweer en schiet voor kerst graag zelf een hert.

De gemiddelde Republikeinse vrouw is blank, protestant, draagt een polyester broekpak, slaapt met krullers in het haar, heeft minstens één pistool, rijdt in een minivan van Amerikaans fabricaat en bakt taarten voor de afdeling sociale activiteiten van de kerk. De Republikeinse elite leest de Wall Street Journal en kijkt naar Fox News.

Democraten zijn een ratjetoe van de rest: zwarten, latino’s, kunstenaars, academici aan de oost- en westkust, journalisten, Moslims, Joden, Rooms- en Grieks-Katholieken, nerds uit Sillicon Valley, homo’s en lesbiennes, etnisch-Chinezen, idem Koreanen, idem Japanners, idem Italianen en idem Ieren. Zij rijden in Japanse, Duitse, Zweedse of Koreaanse vijfdeurs auto’s, zijn lid van een sportclub, kopen biologisch voedsel, eten sushi met chopsticks, drinken geen kraanwater, maar wel witte wijn en doen aan yoga. Ook Democratische vrouwen bakken taarten voor de afdeling sociale activiteiten van hun kerken. De Democratische elite leest de New York Times en kijkt naar MSNBC.

Zo simpel is het natuurlijk niet, maar het beeld van de minderheden die traditioneel op de Democratische partij stemmen klopt nog steeds. Niet-protestante Amerikanen en mensen met een etnische achtergrond voelen zich beter thuis bij de Democraten. De grootste minderheden zijn de zwarte Amerikanen, ruim 13 procent, en de latino’s, ruim 17 procent. Met 30 procent samen dus een belangrijk electoraal blok. Als die allemaal gaan stemmen, kunnen de Democraten rustig gaan slapen. Zou je zeggen. Maar ook dit is zo simpel niet.

Over het gebrek aan animo onder zwarte Amerikanen om te gaan stemmen hebben wij al uitvoerig geschreven. Maar hoe zit het met de latino-stem? Het antwoord: beter voor de Republikeinen en minder goed voor de Democraten. Bij de vorige verkiezingen stemde nog ongeveer 65 van de latino’s Democratisch, nu schat opiniepeiler Pew dat op 57 procent. Dat is een belangrijke trend, omdat latino’s doorgaans behoorlijk wat animo hebben om naar de stembus te gaan. Logisch, zij zijn allemaal immigranten of nazaten van immigranten en hebben de Verenigde Staten bewust gekozen als nieuw vaderland. Stemmen zien ze als hun burgerplicht. Zwarte Amerikanen komen uit families die al eeuwen in de VS zijn. Amerika is hun eerste en enige vaderland, ze hoeven hun patriottisme aan niemand te bewijzen, dus verkiezingen – ach, ja.

Er komen in snel tempo politici van latino-afkomst bij. Pedro Celes, een Republikeinse kandidaat van Mexicaanse afkomst in de staat Washington, die probeert het zittende Democratische Congreslid Suzan DelBene te onttronen, verwoordt het allemaal heel duidelijk. “Ik ben Amerikaan uit eigen keuze.” Hij werd in 1993 staatsburger. “Ik kwam hier als volwassene, ik ben niet door mijn ouders meegenomen. Voor zover ik weet, is er in het hele Congres niemand met een achtergrond als de mijne.”

Latino’s voelen zich zeer betrokken bij het eindeloos voortslepende debat over een generaal pardon voor de naar schatting 12 miljoen illegale immigranten, voornamelijk uit Mexico, dat president Obama vergeefs in een nieuwe immigratiewet probeert te gieten. Het is een simpele wet: maak die 12 miljoen illegalen formeel immigrant en geef ze eens kans op het staatsburgerschap, en sluit dan de grens met Mexico hermetisch af. De oppositie – of beter gezegd, obstructie – in het Congres is zo groot, dat Obama de wet nu na de verkiezingen als algemene maatregel van bestuur door wil drukken. Daar zijn de Republikeinen razend over, en ze hebben misschien een punt.

Daar staat wel iets tegenover. Het oorspronkelijke wetsontwerp was van George W. Bush, die op het gebied van immigratie een opmerkelijk progressief standpunt innam, en trouwens op het gebied van rassenverhoudingen een voorbeeldige, absoluut kleurenblinde president was. Ook hij liep vast in het Congres, tegen een oppositie die begon onder Democraten, en daarna werd gesteund door de Republikeinen. Over obstructie gesproken. Ook hier is niets zo simpel als het lijkt.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen