Mid Term29 okt '14 15:00

Zelfbevlekking en een stoere Harley

Auteur: Bernard Hammelburg

Natuurlijk bepalen grote onderwerpen als gezondheidszorg, ebola, terrorisme en werkgelegenheid voor een belangrijk deel het stemgedrag van de Amerikaanse kiezer. Maar de VS heeft een districtenstelsel, en in die districten spelen vaak heel andere kwesties. Voor politieke junkies met gevoel voor humor is het geneuzel op de vierkante millimeter buitengewoon vermakelijk.

Neem District 52 in Californië. Wat is daar – laten we het zo noemen – de ‘heetste’ zaak? De vraag of de Republikeinse kandidaat, voormalig gemeenteraadslid Carl DeMaio, op kantoor masturbeert. Een collega zegt hem op het toilet van het gemeentehuis tot twee keer toe te hebben betrapt. Een andere getuige beweert DeMaio’s werkkamer te zijn binnengelopen en hem daar eveneens hevig zelfbevlekkend te hebben aangetroffen. DeMaio ontkent. Zijn Democratische opponent, het zittende Congreslid Scott Peters, spint er garen bij. De race is nek aan nek.

Ook een grappige: de Senaatsrace in Iowa. De Republikeinse kandidaat Joni Ernst, commandant van de plaatse Nationale Garde, profileerde zichzelf in een verkiezingscommercial in haar leren pak op haar Harley-Davidson, op weg naar haar schietclub. Haar Democratische tegenstander, Congreslid en voormalig advocaat Bruce Braley, haalt de media vooral omdat hij zijn buurvrouw stijf scheldt omdat haar kippen in zijn tuin lopen. Mevrouw Ernst ligt in de peilingen twee procent voor.

Ook het serieuzere segment is niet van humor ontbloot. Kansas is een uitgesproken Republikeinse staat. De 78-jarige Republikeinse senator Pat Roberts zit al 34 jaar in het parlement en leek onverslaanbaar, want elke Democratische tegenkandidaat is per definitie kansloos. Toen diende zich een onafhankelijke kandidaat aan, Greg Orman, en plotseling staat die in de peilingen gelijk. De reden: een rechtgeaarde burger pleegt een soort blasfemie door op een Democraat te stemmen. Maar een onafhankelijke kandidaat? Dat kan eigenlijk best.

De Grote Politiek zit helaas weinig aanknopingspunten voor grappen en grollen. Uit Washington komen verontrustende verhalen over de tactiek van intimidatie die het Witte Huis toepast tegen journalisten. De Washington Post komt onder de kop “De regering-Obama is voor de media de gevaarlijkste uit de geschiedenis” met een ronduit schokkend verhaal over de geheimzinnigheid en agressie. Oud-hoofdredacteur Jill Abramson van de New York Times: “Dit is het geheimzinnigste Witte Huis waarover ik ooit verslag heb gedaan.” James Risen, een verslaggever bij diezelfde krant: “Volgens mij haat Obama de pers.”

En als we oud-CBS verslaggever Sharyl Attkinson mogen geloven, werkt de intimidatie: CBS weigerde een aantal onthullende reportages die zij maakte, uit te zenden. Ze schreef er een boek over, en komt met voorbeelden. Attkinson was een van de eerste journalisten die ontrafelde wat zich bij een aanslag op het Amerikaanse consulaat in de Libische stad Bengazi had afgespeeld. CBS legde de reportage op de plank. Toen ze een verhaal had gemaakt over een energiebedrijf dat Obama’s sympathie en een enorme subsidie had ontvangen, en vervolgens failliet ging, kwam het evenmin op de zender. “Heb je een hekel aan groene energie, of zo? was het argument van haar chef.

En nu de vraag: laat de kiezer zich inspireren door de wijze waarop Obama journalisten behandelt, of door verhalen over een masturberende kandidaat, of een stoere vrouw op een Harley-Davidson? Ik zet mijn kaarten op het laatste.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen