Mid Term27 okt '14 11:45

Loopgravenoorlog

Auteur: Bernard Hammelburg

“Midterms” zijn geen electorale kaskrakers. Net als bij onze verkiezingen voor de Provinciale Staten, gemeenraden en het Europese parlement, is de opkomst doorgaans bedroevend laag. Amerika kent geen bevolkingsregisters en burgerlijke standen, dus geen enkele Amerikaan is ‘ingeschreven.’ Daarom moet een kiezer zich van tevoren registreren. Doet hij dat niet, dan wordt het heel lastig om zijn stem uit te brengen, waardoor de neiging om het allemaal maar te laten lopen groter is dan bij ons.

De animo om te stemmen is omgekeerd evenredig aan de welstand of plaats op de maatschappelijke ladder. Hoe armer, hoe onverschilliger. Om man en paard te noemen: een straatarme Amerikaan uit Detroit of omgeving zal minder snel naar een stembus hollen dan een bankier in Chicago. Dat leidt tot een marketingprobleem: onder de wegblijvers zitten onevenredig veel potentiële Democratische kiezers, dus de Democratische Partij wil ze er graag bij hebben, terwijl de Republikeinen er baat bij hebben dat die lethargische groep thuis blijft.

Door de jaren heen heeft dat geleid tot allerhande acties, die variëren van ontroerend of professioneel tot rabiaat gemeen of illegaal. Rock the Vote valt onder de eerste categorie. Het is een hippe, eigentijdse organisatie die de massa wakker met een gerichte campagne en optredens van rock- en hiphophelden wakker schudt.

Er zijn sinds jaar en dag ook vrijwilligers, vaak gesteund door kerken of vakbonden, die kiezers met busjes van huis halen en naar het stemhokje rijden. De krijgen dan een kop koffie, een donut en soms stiekem een beetje geld. Dat laatste is natuurlijk over de rand, dus het is best begrijpelijk dat de Republikeinen daarover de pest in hebben.

Maar de manier waarop zij terugslaan geeft de strijd het karakter van een loopgravenoorlog. Voorbeeld: in Milwaukee werden in 2004 vlugschriften verspreid waarop kiezers werden gewaarschuwd dat ze geen kiesrecht hadden als zij of een van hun familieleden een overtreding of misdrijf hadden gepleegd. Zelfs een verkeersovertreding kwalificeerde. Als ze dan toch gingen stemmen, hing ze tien jaar gevangenisstraf boven het hoofd.

In Franklin, een provincie in Ohio, werd gewezen op de onverwacht hoge opkomst, en kregen Republikeinse kiezers het verzoek op op de verkiezingsdag te komen, terwijl de stembureaus voor Democraten de volgende dag beschikbaar zouden zijn. Naar later bleek, had de Republikeinse partij de hotelrekening betaald voor de leden van de actiegroep die deze stunt hadden uitgevoerd.

De meest courante ruzie gaat, zoals Reinout van Wagtendonk al uitlegde, over de identificatieplicht. Omdat er geen persoonsregistratie bestaat, zijn de Republikeinen voor de invoering van de plicht om een rijbewijs of ander identiteitsbewijs te overleggen. Je zou zeggen: daar zit iets in. Maar mensen die geen rijbewijs hebben, en geen ander ID, hebben dikwijls het geld niet om zo’n document te bemachtigen, en verliezen dan dus hun grondwettelijke recht om te stemmen. Die arme sloebers zijn merendeels potentiële Democratische kiezers.

Maar de Democraten kunnen er ook wat van. Een bekende Republikeinse columnist, George Will, schrijft erover in de Washington Post. In Wisconsin speelt een echt gruwelijke zaak. De politie valt, zwaarbewapend en met kogelwerende vesten en helmen op, bij burgers binnen, doorzoekt hun huizen, neemt computers en telefoons in beslag, en dreigt met zware straffen als die burgers hun mond open doen. Wat is het veronderstelde misdrijf? Dat het mensen betreft die actie voeren of geld inzamelen voor de Republikeinen. Daarbij maken de Democratische machthebbers in de staat misbruik van een wet die voorschrijft dat samenwerking tussen actiegroepen en kandidaten niet verder mag gaan dan het betuigen van steun voor een bepaalde kandidaat. Spijkerharde intimidatie en volkomen illegaal. In de loopgravenoorlog in de aanloop naar 4 november doen de partijen niet voor elkaar onder.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen