Theodoor Gilissen27 nov '12 09:38

Emotie geeft de doorslag bij giften

Auteur: Bas Kooij

Bij giften aan goede doelen geven emoties en niet fiscale voordelen de doorslag, zo blijkt uit onderzoek van Bij giften aan goede doelen geven emoties en niet fiscale voordelen de doorslag, zo blijkt uit onderzoek van private banker Robert Smelt van Theodoor Gilissen. Daardoor is het effect van de Geefwet, die sinds begin dit jaar schenkingen aan culturele instellingen fiscaal stimuleert, beperkt. Wel kan het een zetje zijn voor wie tóch al een gift wilde doen.

Affiniteit maar ook familietradities bepalen voor welke goede doelen zijn klanten kiezen, merkt vermogensbeheerder Smelt. ‘Soms wordt al generaties lang een bepaald doel omarmd. Of men komt in aanraking met bijvoorbeeld het Rijksmuseum in Amsterdam, en dan blijkt zo’n instelling veel afhankelijker van giften te zijn dan gedacht.’ Hoe groter het vermogen, hoe vaker het te vergeven bedrag wordt verdeeld over uiteenlopende doelen, constateert Smelt. Niet alleen culturele doelen, maar ook organisaties die zich inzetten voor bijvoorbeeld onderzoek naar ziekten, natuur of ontwikkelingswerk. ‘Een doel moet bij je passen, dat is een kwestie van affiniteit. Bij giften aan een zorgdoel zie je vaak dat mensen er in de privésfeer mee te maken hebben gehad.’ Lang niet altijd blijft het bij een cheque. Vaak zetten de gulle gevers zich ook op andere manieren in voor goede doelen, bijvoorbeeld in een adviesfunctie of via commissiewerk.

Leuke extra

Onder de klanten van Theodoor Gilissen bevinden zich veel kunstliefhebbers, dus de culturele sector is bij de donaties goed vertegenwoordigd. De recente Geefwet kan daarbij een zetje geven, aldus Smelt, die onlangs een afstudeeronderzoek afrondde naar de gevolgen van de nieuwe wet. Sinds begin dit jaar mogen giften aan culturele doelen voor 125% worden afgetrokken van de inkomstenbelasting. Dus wie 1000 euro geeft, mag een aftrekpost opvoeren van 1250 euro. Het nettobedrag beperkt zich dan tot slechts 350 euro, de rest doet de fiscus cadeau. Voor wie toch al plannen had om donaties te doen, is dat een leuke opsteker. Maar Smelt betwijfelt of de regeling, die tot 1 januari 2017 geldt, tot nieuwe toeloop of hogere giften leidt. En dat was wel de bedoeling. Omdat de subsidieregelingen ernstig zijn uitgekleed, kan de culturele sector meer privaat geld goed gebruiken.

Smelt: ‘Dat het fiscale voordeel tot extra giften zou leiden is volgens mij een kromme redenering. Je betaalt tóch, hoe de gift ook belast wordt. Als je toch al wilde geven, kan de Geefwet een stimulans zijn, maar dan verdwijnt het voordeel al gauw in de zak van de gever. Zeker in het huidige economische klimaat zie ik niet zo snel gebeuren dat gevers het voordeel doorgeven, dus een hoger bedrag aan het goede doel overmaken.’

Effect valt tegen

De culturele instellingen die hij spreekt, merken nog weinig van de Geefwet, zegt Adriaan Peijnenburg, die bij Theodoor Gilissen de contacten onderhoudt met stichtingen en verenigingen. ‘Onlangs hoorde ik van een klant uit de culturele sector dat hij het effect nogal vindt tegenvallen.’ Overigens mag de sector zelf ook wel wat meer op de trom slaan, vindt Peijnenburg, want bij het grote publiek is er nog weinig bekendheid over de fiscale regeling.

Dat de culturele instellingen zich wat pro-actiever mogen opstellen, beaamt collega Smelt. Wel wijst hij erop dat er nog enige onzekerheid bestaat over de regeling. De Europese Commissie moet namelijk nog oordelen of het niet om verkapte staatssteun gaat. Om de culturele sector de broodnodige impuls te geven, zou het volgens de vermogensbeheerder beter zijn als het voordeel meteen bij de organisaties zelf terechtkwam, bijvoorbeeld in de vorm van een overheidsbonus voor elke gift.

Diepe zakken

Voorlopig ligt het voordeel in elk geval bij de gulle gever, die zelf mag kiezen of hij die meevaller al of niet doorgeeft aan de culturele instelling. Wie weet dat het fiscale douceurtje aan het eind van het jaar, wanneer traditioneel het charitatieve budget wordt verdeeld, toch tot wat diepere zakken blijkt te leiden.

van Theodoor Gilissen. Daardoor is het effect van de Geefwet, die sinds begin dit jaar schenkingen aan culturele instellingen fiscaal stimuleert, beperkt. Wel kan het een zetje zijn voor wie tóch al een gift wilde doen.

Affiniteit maar ook familietradities bepalen voor welke goede doelen zijn klanten kiezen, merkt vermogensbeheerder Smelt. ‘Soms wordt al generaties lang een bepaald doel omarmd. Of men komt in aanraking met bijvoorbeeld het Rijksmuseum in Amsterdam, en dan blijkt zo’n instelling veel afhankelijker van giften te zijn dan gedacht.’ Hoe groter het vermogen, hoe vaker het te vergeven bedrag wordt verdeeld over uiteenlopende doelen, constateert Smelt. Niet alleen culturele doelen, maar ook organisaties die zich inzetten voor bijvoorbeeld onderzoek naar ziekten, natuur of ontwikkelingswerk. ‘Een doel moet bij je passen, dat is een kwestie van affiniteit. Bij giften aan een zorgdoel zie je vaak dat mensen er in de privésfeer mee te maken hebben gehad.’ Lang niet altijd blijft het bij een cheque. Vaak zetten de gulle gevers zich ook op andere manieren in voor goede doelen, bijvoorbeeld in een adviesfunctie of via commissiewerk.

Leuke extra

Onder de klanten van Theodoor Gilissen bevinden zich veel kunstliefhebbers, dus de culturele sector is bij de donaties goed vertegenwoordigd. De recente Geefwet kan daarbij een zetje geven, aldus Smelt, die onlangs een afstudeeronderzoek afrondde naar de gevolgen van de nieuwe wet. Sinds begin dit jaar mogen giften aan culturele doelen voor 125% worden afgetrokken van de inkomstenbelasting. Dus wie 1000 euro geeft, mag een aftrekpost opvoeren van 1250 euro. Het nettobedrag beperkt zich dan tot slechts 350 euro, de rest doet de fiscus cadeau. Voor wie toch al plannen had om donaties te doen, is dat een leuke opsteker. Maar Smelt betwijfelt of de regeling, die tot 1 januari 2017 geldt, tot nieuwe toeloop of hogere giften leidt. En dat was wel de bedoeling. Omdat de subsidieregelingen ernstig zijn uitgekleed, kan de culturele sector meer privaat geld goed gebruiken.

Smelt: ‘Dat het fiscale voordeel tot extra giften zou leiden is volgens mij een kromme redenering. Je betaalt tóch, hoe de gift ook belast wordt. Als je toch al wilde geven, kan de Geefwet een stimulans zijn, maar dan verdwijnt het voordeel al gauw in de zak van de gever. Zeker in het huidige economische klimaat zie ik niet zo snel gebeuren dat gevers het voordeel doorgeven, dus een hoger bedrag aan het goede doel overmaken.’

Effect valt tegen

De culturele instellingen die hij spreekt, merken nog weinig van de Geefwet, zegt Adriaan Peijnenburg, die bij Theodoor Gilissen de contacten onderhoudt met stichtingen en verenigingen. ‘Onlangs hoorde ik van een klant uit de culturele sector dat hij het effect nogal vindt tegenvallen.’ Overigens mag de sector zelf ook wel wat meer op de trom slaan, vindt Peijnenburg, want bij het grote publiek is er nog weinig bekendheid over de fiscale regeling.

Dat de culturele instellingen zich wat pro-actiever mogen opstellen, beaamt collega Smelt. Wel wijst hij erop dat er nog enige onzekerheid bestaat over de regeling. De Europese Commissie moet namelijk nog oordelen of het niet om verkapte staatssteun gaat. Om de culturele sector de broodnodige impuls te geven, zou het volgens de vermogensbeheerder beter zijn als het voordeel meteen bij de organisaties zelf terechtkwam, bijvoorbeeld in de vorm van een overheidsbonus voor elke gift.

Diepe zakken

Voorlopig ligt het voordeel in elk geval bij de gulle gever, die zelf mag kiezen of hij die meevaller al of niet doorgeeft aan de culturele instelling. Wie weet dat het fiscale douceurtje aan het eind van het jaar, wanneer traditioneel het charitatieve budget wordt verdeeld, toch tot wat diepere zakken blijkt te leiden.

Meer expertise op een presenteerblaadje? Schrijf u in voor de nieuwsbrief van Theodoor Gilissen of bezoek het kenniskanaal Gilissen.nu.

Op de hier gepubliceerde informatie is de disclaimer Theodoor Gilisen Bankiers N.V. van toepassing.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen