Nieuws7 apr '14 12:42

Parkinsonmedicijn helpt ratten van cokeverslaving af

Auteur: Pieter van den Akker

Een medicijn voor parkinsonpatiënten kan mogelijk cocaïneverslaafden helpen af te kicken. Ratten die het middel krijgen raken niet verslaafd, en als ze dat al zijn, wordt het minder. Dat blijkt uit onderzoek onder leiding van Ingo Willuhn van de afdeling psychiatrie van het AMC.

Bas Bloem is hoogleraar neurologie van het Radboud UMC.

Het gaat om het parkinsonmedicijn Levodopa. Hoe kan dit cocaïneverslaafden helpen?
Bloem: "Ik vond een heel interessant onderzoek om te lezen. Cocaïne werkt via het afgeven van dopamine aan de hersenen. Dopamine is een interessant stofje dat onder andere het gevoel van beloning versterkt. Er komen dus allerlei prettige gevoelens vrij als je cocaïne gebruikt. In het onderzoek is aangetoond dat ratten die steeds meer cocaïne gingen gebruiken, ook steeds meer cocaïne nodig hadden om datzelfde gevoel van beloning te krijgen. Toen ze die ratten vervolgens Levodopa gaven, het oudste en bekendste parkinsonmedicijn, hadden ze minder cocaïne nodig."

Vervangt dat de cocaïne, word je dan Levodopa-verslaafd?
"Dat is een interessante vraag. Levodopa is de voorloper van dopamine. Wat je daar in feite mee deed is op een andere manier dopamine in je hersens vrijmaken. Dan heb je inderdaad minder cocaïne nodig. Of het daarmee meteen ook een medicijn voor mensen is, hangt van twee dingen af. 1: een rat is natuurlijk geen mens. Je zult het bij mensen nog moeten aantonen. Maar het interessante is dat Levodopa zelf  in zeldzame gevallen ook verslaving kan opwekken. Het is bij mensen met parkinson bekend dat ze ook verslaafd kunnen raken aan de pillen. Vooral jonge mannen raken eraan verslaafd, in totaal zo'n 6 procent. Het is niet gezegd dat dopamine daarmee zelf ook een heel veilig medicijn is."

Het werkt bij ratten. Hoe groot is de kans dat het ook op mensen werkt?
"In algemene zin vind ik het teleurstellend om te zien hoeveel van veelbelovende rattenexperimenten uiteindelijk tot successen leiden bij mensen. Dus ik zou toch wel een waarschuwing willen afgeven. Bovendien is de doorlooptijd tussen ratten de mens vaak toch nog een jaar of zes, zeven. Een behandeling op korte termijn zit er nog niet in, denk ik. Maar het is een veelbelovend, goed onderzoek."


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen