Sportzaken17 mei '14 13:12

Humberto's verhaal | Louis en Toon

Auteur: BNR Webredactie

Tijdens de Olympische Spelen heb ik zowel één van de beste sportwedstrijden ooit gezien, als een van de slechtste duels ooit. Beide volleybal duels, beide in Londen. Bij één van die duels zat ik samen met Louis en Toon. 

Helaas voor Louis van Gaal was hij niet bij de mannen volleybalfinale tussen Rusland en Brazilië. Man, man, man, wat was dat een voortreffelijk duel. Voor de Brazilianen is volleybal veruit de belangrijkste sport. Nee, niet voetbal, dat is geen sport maar een religie in de ogen van de gemiddelde Braziliaan.

Volleybal dus. Ik zat midden in een groen, geel vak. De supporters gingen bij ieder punt uit hun dak, met trommels, ratels, alles erop en eraan. Geen vuiltje aan de lucht. Het goud zat al in de pocket...dachten ze..en eerlijk gezegd, dat dacht ik ook. Brazilië staat met 2-0 in sets voor en krijgt in de derde set matchpoint na matchpoint, maar ze maken het niet af. Dimitri Musersky, 2.18 lang heet de beul van Brazilië. Hij smasht, hij blokt, hij scoort. Rusland komt langzaam terug: 2-1, 2-2...Het wordt steeds stiller bij mijn groen-gele vrienden. Het rode blok in het stadion schreeuwt steeds harder. “Mijn hemel wat gebeurt hier?”, hoorde ik mezelf steeds weer denken. Uiteindelijk wint Rusland het goud met 3-2, een waanzinnige ontknoping. Die avond heb ik met mijn gezelschap het nog lang gehad over de wedstrijd. 

Hoe anders was dat op zondag 12 augustus 2012. Opnieuw volleybal, maar deze keer waren Louis van Gaal en Toon Gerbrands mijn kompanen bij de wedstrijd. Gewoon, sportliefhebbers bij een sportwedstrijd. Maar al snel bleek dat dit duel te slecht was om het een duel te mogen noemen. Mijn hemel. De vrouwen van Engeland en Algerije speelden een karikatuur van een volleybalwedstrijd. Beide ploegen hadden nog nooit een duel gewonnen tijdens de Olympische Spelen en kijkend naar het gepruts, snapten wij dat heel goed. Fout na fout...ballen in het net, ver over de achterlijn, open kansen die werden gemist... Na de eerste 10 punten keek Van Gaal mij al aan met een blik: "Zeg zullen we het hier voor gezien houden? Het is niks, het wordt niks en het zal niks worden?” Ik dacht er hetzelfde over, maar keek met een schuin oog naar Toon Gerbrands en liet de bondscoach weten dat weglopen niet zo een goed idee was met Europees kampioen Toon in ons midden. Weer vijf punten later verzamelde ik mijn moed en vroeg voorzichtig aan Toon of hij de wedstrijd wilde uitzitten? Toon zei: "Ik dacht dat je het nooit zou vragen"!! We vertrokken. Lachend.

Ik hoop dat Van Gaal ons deze zomer het plezier kan geven van een prachtig toernooi met een resultaat waar je ‘U’ tegen zegt. Maar dan wel omdat we genieten van het spel, zoals ik genoot van Olympisch Kampioen Rusland in Londen.

Humberto Tan voor BNR Sportzaken
17 mei 2014

Gerelateerde artikelen