Opinie11 feb '12 09:09Aangepast op 11 feb '12 11:55

Column Ben van der Burg | Mijn Elfstedentocht 2012 was een afslachting

Auteur: Marjan van den Berg

De basis van een relatie wordt in het begin gelegd. Hoe je begint met elkaar, bepaalt de rest van de relatie.

Heb je aanvankelijk veel juridisch gedoe als je een deal wilt sluiten, dan zal dat zo blijven. Berust je relatie op vertrouwen, dan zal dat zo blijven. Met een vriend van mij begon onze relatie als volgt.

‘Wij gaan nu een wedstrijdje fietsen; als ik win, mag jij mijn vriendje zijn.’
Ik was zes, Conrad Alleblas vier. Ik won, sindsdien is Conrad een vriend. In onze jeugd ondernamen we bizarre activiteiten. Eén daarvan heette de afslachting.

Bij de afslachting komt het erop neer dat je met elkaar een sportactiviteit onderneemt en elkaar afslacht. Voorbeeld: 240 kilometer fietsen, nauwelijks eten onderweg en elkaar vanaf kilometer één eraf proberen te rijden. Elkaar afslachten.

Afgelopen donderdag belde Conrad me op. Van Bart Veldkamp had hij gehoord dat ik de Tocht der Tochten ging schaatsen of hij mee mocht? Ja graag, oude tijden zouden herleven.

Word je beter door van een afslachting?
Door een afslachting leer je jezelf en elkaar heel goed kennen. Als je kapot zit en niet meer wilt, moet je vriendschap sluiten, zodat de ander niet van je wegrijdt, soms moet je de ander pijn doen, soms moet je de ander helpen, zodat jij later weer geholpen kan worden.

Dankzij een afslachting kom je in aanraking met de meest primitieve overlevingsdriften die je als mens bezit. Je krijgt antwoorden op vragen als: Kan je killen? Ben je een sociaal mens? Heb je mededogen?

Ik heb al decennia geen afslachting meer gedaan; de keerzijde is namelijk je lichaam. Je sloopt je lichaam. Sommige artsen zeggen dat een lichaam altijd herstelt, ik kan ze verklappen dat ik uit eigen ervaring weet, dat je zo diep kunt gaan dat je iets definitief sloopt.

De Elfstedentocht 2012
Voor Conrad was de Elfstedentocht 2012 nauwelijks een afslachting. De laatste jaren heeft hij zijn lichaam in conditie gehouden.

Voor mij was het wel een afslachting. Ik train nooit meer. Ik moest dus verschrikkelijk afzien.

Ik was alleen bezig met overleven. Zo zuinig mogelijk schaatsen, zorgen dat ik maximaal uit de wind zat, nauwelijks wachten als iemand viel, het eten aangereikt krijgen. Ik moest winnen door de tocht te voltooien.

Conrad was niet bezig met winnen. Hij was bezig met waarschuwen voor slecht ijs, hij verzorgde het eten, hij zette me uit de wind. Samen met Kees (een vriend van Conrad) en Erik loosden ze me rond de Elf steden.

Vannacht, terwijl ik niet kon slapen vanwege mijn pijnlijke voeten, moest ik denken hoe diep patronen bij mensen verankerd zijn.

Ben van der Burg

---

Ben van der Burg is ondernemer in optima forma en schuift regelmatig aan bij uitzendingen van BNR (onder meer Zakendoen Met). Voor BNR.nl schrijft hij vanaf februari wekelijks een column. Volg hem op Twitter: @ikbenechtben. Meer columns op BNR.nl lees en luister je hier.

Gerelateerde artikelen