Ben van der Burg18 apr '14 08:55

Column Ben van der Burg | Onhelder eindresultaat met Google Glass

Auteur: Ben van der Burg

Een filmpje over het gebruik van Google Glass confronteerde me afgelopen week met de nieuwe werkelijkheid. In het filmpje zie je een Amerikaan met een Glass op zijn hoofd lopen op een industrieterrein. Hij heeft zijn handen vrij. In zijn ooghoek ziet hij wat er in de buizen gebeurt, hij checkt kranen en hij krijgt instructies.

Dankzij die informatie voor zijn lens, is zijn werk veiliger, comfortabeler en leuker. Een filmpje over het gebruik van Google Glass confronteerde me afgelopen week met de nieuwe werkelijkheid. In het filmpje zie je een Amerikaan met een Glass op zijn hoofd lopen op een industrieterrein. Hij heeft zijn handen vrij. In zijn ooghoek ziet hij wat er in de buizen gebeurt, hij checkt kranen en hij krijgt instructies. Dankzij die informatie voor zijn lens, is zijn werk veiliger, comfortabeler en leuker.

Deze toepassing van Google Glass konden we wel bedenken, maar zagen we nog niet eerder in de praktijk. Terwijl het nu ook nog maar de vraag is of Glass in de toekomst op grote schaal op industrieterreinen toegepast gaat worden. Zo zag je bij de eerste filmpjes over Augmented Reality een automonteur met zijn telefoon voor een auto staan. In zijn mobiel zag hij vervolgens wat hij moest doen. Ik heb nog geen garagebedrijf gezien die deze toepassing van AR toepast. Hoe Glass onderdeel van ons dagelijks leven uit gaat maken, weten we dan ook nog niet. En dat is precies de nieuwe werkelijkheid.

Uitkomst: onbekend
In de nieuwe werkelijkheid zet je iets op en je weet niet waar je uit gaat komen. Bij een project als Google Glass kunnen we slechts gissen naar het eindresultaat. Dat maakt het zo fascinerend. We kunnen over toepassingen fantaseren. Mensen die een Google Glass hebben, kunnen toepassingen ontwikkelen, testen en aanpassen. Gelukkig konden vanaf afgelopen week nog meer mensen daarover na gaan denken. Google had namelijk bedacht dat de bril voor een dag in de vrije verkoop moest. Voor 1500 dollar mocht je hem aanschaffen. Volgens Google deden velen dat. De witte versie is uitverkocht.

Uitkomst: bekend?
Vergelijk dit met een sportman. Je wilt goud op de Olympische Spelen en daar werk je naartoe. Je hoort sommige sporters weleens zeggen: ‘Die gouden medaille is van mij,’ alsof ze hem op gaan halen. Vergelijk dit met de bouw van een ijsstadion. Je maakt een plan, je hebt een budget, je maakt de tekeningen en je gaat vervolgens bouwen. Uiteindelijk loop je trots door het gebouw. Natuurlijk snappen we allemaal dat de sportman iedere dag goed moet trainen en dat het gevolg kan zijn: een gouden medaille. Zonder dagelijks helder doel, valt de trainingsarbeid voor velen echter zwaar. Hetzelfde geldt voor een groot stadion. Zonder het einddoel op je netvlies, wordt de realisatie moeilijk. Maar is dat zo?

Een stadion van Lego
Een sportman die het resultaat ziet als een gevolg van zijn handelen, presteert beter dan de sportman die het handelen als noodzaak ziet voor het resultaat. Hetzelfde geldt voor een groot stadion. Zoals de telefoon uit blokken zal gaan bestaan in de toekomst, zal je ook bij een groot gebouw in de toekomst modulair moeten opbouwen. Zodat je elementen snel kunt vervangen als ze verouderd of ongewenst zijn. Natuurlijk zeggen de kenners: ‘dat kan helemaal niet.’ Zolang het binnen de natuurkundige wetten valt, kan het, vertelde een natuurkundige me.

Ik leerde vroeger dat je het eindresultaat helder voor ogen moet hebben. Dat is compleet achterhaald.

Gerelateerde artikelen