Eugene Roorda24 dec '13 07:56Aangepast op 24 dec '13 08:42

Column Eugène Roorda | Gouden Olliebollies

Auteur: Eugene Roorda

De stand van het land en de mensen die erin vertoeven is doorgaans goed af te lezen aan de stand van de reclame. Wat we voorgeschoteld krijgen, hoe men erop reageert, reflecteert dat altijd vrij aardig. We zagen dat vorige week weer met de verkiezing van de Gouden Loekie.

Eugène Roorda
Eugène Roorda

Deze populariteitsprijs van de televisiekijker werd gewonnen door de campagne van ASR Verzekeringen voor Diergaarde Blijdorp. "ASR verzekeringen? Who the fuck zijn die boys?", denkt u. ASR is die vergeten winkeldochter uit de oude Fortisboedel; het heette ooit Stad Rotterdam Verzekeringen. Allemaal niet belangrijk, maar dat u weet: ASR bestaat en resideert in Rotterdam.

Nou, en deze club volstrekt anonieme polismakkers wint met zijn spotje dus ineens die Gouden Loekie. Vooropgesteld: dat is hun reclamebureau zeer gegund. Ik bedoel: ik kwam in mijn beste dagen hooguit een paar keer in de buurt, maar won zelf nooit een Gouden Loekie. Maar het gaat me nu even niet om ASR of hun uitstekende reclamebureau. Ik wil qua stand van het land wat kwijt over die commercial zelf.

Over dat dikke schijtlollige olifantje, over die kleuterende stompzinnigheid, over dat voetballen van topspeler Giovanni van Bronckhorst met dat pluchen beest wat kennelijk hele volksstammen vertedert, ja zelfs ontzettend ontroert. Ik bedoel: wat zegt dit over onze collectieve psyche? Over onze geestelijke vermogens dan wel emotionele gesteldheid?

Misschien heeft de Amerikaanse schrijver en marketingpsycholoog Benjamin Barber dan toch gelijk; hij stelt dat je consumenten vooral op kinderniveau moet aanspreken en moet belonen alsof ze niet ouder dan vijf jaar zijn. Want betoogt hij? In the end is die consument een onnozele kleuter, wiens kinderknuistje je moet vullen met flauwekulspul.

"Hoezo een volwassen publiek?", denk ik dan. Hoezo die goed geïnformeerde burger die je niks meer wijsmaakt? Hoezo is die wereldburger niet meer gevoelig voor de onbenullige verlokkingen van de reclame? Hoezo kreten als: “daar trapt de moderne consument niet meer in tegenwoordig"?. Kennelijk allemaal wishfull thinking van een paar wijsneuzen. Ook de huidige consument wil nog altijd poppenkast op kleuterniveau. En dús krijgt hij van ons: poppenkast op kleuterniveau.

Ook in 2014 zijn de wuppies, wippies, ollies, flippies en fopneusjes weer het belangrijkste marketinginstrument.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen