Herbert Blankesteijn10 sep '12 07:33Aangepast op 10 sep '12 08:40

Weg met de Paralympics

Auteur: Herbert Blankesteijn

Van het politiek correcte gejuich over de Paralympics word ik altijd een beetje misselijk. Ik hoor weer de basisschooljuf die zegt: iedereen heeft erg zijn best gedaan dus iedereen heeft een beetje gewonnen.

 En degene die écht het beste was dan? Ik heb respect voor mensen die hun 'beperking' overwinnen en ben vóór gelijke behandeling van gehandicapten. Juist daarom hoef ik niet te weten wie van de mensen met één been het hardst kan lopen.

Topsport gaat erom, te bepalen wie ergens het beste in is. Er is er maar één die het hardste loopt en dat is Usain Bolt. Er is er maar één die het hardste fietst en dat is momenteel Alberto Contador. Topsport is daarom hard. Verliezers en talentlozen moeten niet jammeren. In een wielerwedstrijd bijvoorbeeld heb je altijd uitvallers. Die vallen, breken botten, of zijn gewoon niet sterk genoeg, en verdwijnen uit de koers. We organiseren geen apart kampioenschapje voor de verliezers en de uitvallers, omdat ze zo'n pech hadden, of niet goed genoeg waren.

Zelf ben ik lichamelijk ongeschikt voor topsport. Ik heb heel veel handicaps. Niet snel genoeg voor hardlopen, niet technisch genoeg voor voetbal, niet lang genoeg voor basketbal, niet gespierd genoeg voor gewichtheffen of rugby. Samengevat: te weinig talent. Maar ik geloof niet dat een wedstrijd in gewichtheffen voor mensen zonder talent hiervoor, iets zou oplossen.

Ik heb een hekel aan de Paralympics omdat het evenement een hoog fopspeengehalte heeft. We doen Olympische Spelen-tje. Niet tijdens de echte Spelen maar erna. Apart. Ik heb er een hekel aan vanwege de metershoge stapel categoriën om iedere invalide zijn eigen gelijke kansje te geven - wat leidt tot een idiote medaille-inflatie. Met hoeveel plakken komt de Nederlandse delegatie thuis? Negenendertig! Het gaat nergens meer over.

En ik heb een hekel aan positieve discriminatie. Waarom wel aparte wedstrijden voor hun mate van ongeschiktheid voor echte topsport, en niet voor de mijne? Ik zag mensen met één been verspringen. Die sprongen helemaal niet ver. In de gewone atletiek zouden ze nooit een kans gemaakt hebben, ook niet op twee benen. Waarom moeten die een medaille krijgen? Voor hun doorzettingsvermogen? Noem het dan doorzettingsvermogen, en niet verspringen.

Bij gelijke geschiktheid wil ik niet worden achtergesteld bij kreupelen (niet alleen het afschuwelijke woord 'beperking'  is politiek correcte newspeak, het vorige 'gehandicapte' was dat ook al en daarvoor had je 'invalide' om geen 'kreupel' te hoeven zeggen). Als ik zelf kreupel was, zou ik mijn baan of mijn medaille niet te danken willen hebben aan mijn kreupelheid.

Kreupelen moeten worden beoordeeld op hun verdiensten. Net als andere mensen hebben ze er meestal wel een paar. Hard kunnen lopen hoort daar toevallig niet bij. Daar hoef je toch niet verkrampt over te doen? Ook dát hoort bij gelijke behandeling.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen