Herbert Blankesteijn7 mei '12 11:08Aangepast op 8 mei '12 20:24

Hoe cybercrime wordt overschat [video]

Auteur: Herbert Blankesteijn

De omvang van cybercrime wordt overdreven en online misdaad is niet zo lucratief als het wordt voorgesteld. Dat is de teneur van een artikel in de NYT van twee onderzoekers, waarvan één werkt bij Microsoft Research.

Op de website van de Consumentenbond staat een opname van een telefoongesprek met een cybercrimineel. Het is een vrouw die zich voordoet als iemand van een soort helpdesk, maar uit is op creditcardgegevens. Wat opvalt is hoe zenuwachtig ze wordt als de creditcard niet snel genoeg op tafel komt.

Het klopt met mijn eigen ervaring op dit gebied. Ik heb wel eens diploma's gekocht en toen ik liet merken te aarzelen, daalde de prijs binnen de kortste keren tot ongeveer een kwart. Het zijn vaak zielige figuren, die echt niet zo vaak beethebben. Ook de Nigerianen die u duizenden dollars afhandig proberen te maken door u miljoenen voor te spiegelen, zijn vaak sneu en niet zo slim, zoals blijkt op de sites als thescambaiter.com waar deze types zelf in de luren worden gelegd. Ik heb er wel eens een gezegd dat ik pas zaken met hem zou doen als hij toegaf dat hij stout was, wat hij zonder mankeren deed.

Het genoemde stuk in de NYT maakt duidelijk hoe cybercrime kan worden overschat. Een recente schatting was dat Amerikaanse consumenten jaarlijks het onwaarschijnlijke bedrag van 114 miljard dollar verliezen door online bedrog en beroving. Dat is zo'n 300 dollar per Amerikaan. Zulke cijfers komen uit enquetes, waarbij bijvoorbeeld 5000 mensen worden ondervraagd om een beeld te krijgen van 200 miljoen mensen. Elke dollar in het onderzoek wordt 40.000 dollar in het berekende totaal. Dus als één van de 5000 respondenten ten onrechte 25.000 dollar schade meldt, voegt dit 25.000 x 40.000 is een miljard toe aan het totaal. Bedrijven verzwijgen hun schade nog wel eens, maar consumenten overdrijven juist.

Media weten slachtoffers van cybercrime wel te vinden om als voorbeeld te fungeren maar kent u ze? Wat is de verklaring dat gestolen creditcardinformatie voor een paar dollar per kaart online te koop is? Hoe kan dat als je daarmee gratis geld kunt ophalen? Waarom verkopen de dieven die nummers en houden ze ze niet zelf? De werkelijkheid, aldus nog steeds de onderzoekers in de NYT, is dat het te gelde maken van die gegevens echt nog niet meevalt.

Waarmee je niet de schade en de ellende van digitale misdaad moet onderschatten. Vaak zijn trouwens de bijkomende zaken veel erger dan de materiële schade. Niet bij je e-mail kunnen, het regelen van nieuwe creditcards, het vervangen van wachtwoorden  op allerlei accounts, software opnieuw installeren, Het kan weken duren voor je je leven weer op orde hebt.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen