Herbert Blankesteijn19 okt '12 20:39Aangepast op 19 okt '12 21:20

De Raborenners konden het echt niet

Auteur: Herbert Blankesteijn

Deze hele eeuw dacht ik dat de Raborenners niet konden meekomen omdat ze schoon reden. Maar ze konden dus echt niet fietsen. En Armstrong was echt de beste.

Een van de talenten die uiteindelijk worden beloond in de sport is het vermogen de juiste begeleiders te kiezen. De beste spieren en de beste coördinatie, maar ook de beste ploegleider, de beste masseur, de beste mecanicien, en, inderdaad, de beste arts.

In het boek van Tyler Hamilton dat ik kort geleden heb besproken, vertelt Hamilton over dokter Ferrari, de favoriete pillendraaier van Armstrong. Professioneel, die man. Later, bij andere ploegen, laat Hamilton zich medisch bijstaan door prutsers. Er gebeuren diverse bijna-ongelukken met bloedtransfusies en Hamilton loopt uiteindelijk tegen de lamp doordat hij per abuis een transfusie krijgt met andermans bloed. De verkeerde dokter. Dan heb je niet alle vereiste talenten.

In deze wereld was Armstrong de beste. Mede door de beste begeleiding, logisch. Maar hij kreeg het niet cadeau. In de Tour won hij over 3000 km steeds met luttele minuten voorsprong (bv. 2003 1'01" op dopingzondaar Ullrich, 2005 4'40" op dopingzondaar Basso). En hij is nog steeds niet gepakt, tenminste niet door een positieve dopingtest. Hij heeft zeker gebruikt en mag van zijn voetstuk, maar hij was de beste in een veld waar anderen feitelijk gelijke kansen hadden.

In dat veld waren de Raborenners meestal nergens. Je kunt nog een leuke lijst maken van etappetjes die ze hebben gewonnen, maar de werkelijkheid is dat Mentsjov meestal tegenviel, Boogerd meestal tegenviel en dat we van de meeste anderen (hoe heetten ze ook weer?) niet eens verwachtingen hadden. Al die jaren konden we denken dat ze werden voorbijgefietst omdat de Italianen nu eenmaal epo gebruikten. Nu weten we eindelijk dat de renners van Rabo ook mét doping een klasse minder waren dan de rest.

Levi Leipheimer heeft naar het schijnt het drogeren bij Rabo zo ongeveer geleerd, maar hij was aangetrokken als klassementsrenner en hij heeft dat nooit waargemaakt. De enige die de verwachtingen nog wel eens overtrof, Erik Dekker, werd op een haar na gepakt wegens te dik bloed. Maar niet direct na zijn etappezeges, gelukkig.

Het zou volstrekte kolder zijn Armstrong uit al die de uitslagen te schrappen en niet hetzelfde te doen met alle andere in opspraak geraakte renners. Ook Ullrich zijn niet al zijn tweede plaatsen afgenomen. In Wikipedia lees ik trouwens dat Bjarne Riis ondanks zijn bekentenis in 2007 zijn Tourzege van 1996 niet hoefde in te leveren, wegens verjaring. Dat zou betekenen dat Armstrong zelfs na een bekentenis zijn overwinningen van 1999 tot en met 2001 zou moeten behouden. Rechtsgelijkheid, weet u wel. Wat voor aanblik zou het geven als zijn laatste vier Tourzeges wel worden geschrapt?

De bottom line is dit: tot nu toe zetten vooral wielrenners zichzelf voor paal als doping aan de orde kwam. Contador met zijn biefstukje. Rumsas met zijn schoonmoeder. Dekker met zijn te strakke polsbandje. Frank Vandenbroucke met zijn hond. Als Armstrong straks uit de uitslagen wordt geschrapt maakt UCI zich voorgoed onsterfelijk belachelijk.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen