Hugo Reitsma22 nov '13 15:58

Column Hugo Reitsma | Kaarsje voor een collega

Auteur: Hugo Reitsma

Deze week vierde een collega haar verjaardag in gevangenschap. Het is beter haar naam niet te noemen, maar wel belangrijk om even aan haar te denken.

"Wat denk je dat ik hierop ga zeggen?", reageert Buitenlandse Zaken als je vraagt naar eventuele voortgang. In het belang van de zaak willen ze niks kwijt, liefst zo min mogelijk publiciteit. Maar ze beloven alles in het werk te stellen om de ontvoering van deze collega en haar man, ver weg en al bijna een half jaar geleden, tot een goed einde te brengen.

Zelfs bij de Londense vereniging voor oorlogsjournalisten Frontline Club discussiëren ze al over de vraag: moet je nog wel gaan? In sommige gebieden is het Russische roulette geworden. Aleppo in Syrië is al bijna een journalistiek zwart gat, sinds jihadisten er jacht maken op westerlingen. De enige informatie komt nog naar buiten via Youtube, Twitter en lokale stringers van de persbureau’s.

Ik moet dan denken aan 11 september 2001, de namiddag, toen iemand op BNR opperde dat de aanslagen het werk van al-Qaeda konden zijn. Nooit van gehoord. Ik ging lezen en las over de aanslag op de USS Cole in Aden een jaar eerder. Waar lag dat ook al weer, Aden?

Na de moord op Pim Fortuyn in 2002 is de journalistiek bij zichzelf te rade gegaan: kwamen we wel genoeg op straat? Wisten we wel wat er leeft? Maar hebben we ook de les geleerd van een jaar eerder? Wat er gebeurt op straat in Aden kan ook gevolgen voor ons hebben.

Dat gaat niet via internet, daarvoor heb je Nederlandse journalisten ter plaatse nodig. Het is een van hen die nu een hoge prijs betaalt om ons dat zicht op de wereld te geven.

Gerelateerde artikelen