Jan Postma26 sep '14 19:51

Column Jan Postma | Obama, een Bush zonder cowboylaarzen?

Auteur: Jan Postma

If it walks like a duck, and it quacks like a duck, it probably is a duck. Dat moet er door het hoofd van de covermakers van The Economist zijn geschoten toen ze de voorkant van deze week bedachten. Het ongemakkelijke cowboyloopje heeft hij niet, maar Obama kwaakt ineens wel verdacht veel als Bush.

De cover is de fotoshop-nachtmerrie van elke Democraat.

Obama in een pilotenpak, op een vliegdekschip. Boven hem in rode letters: Mission relaunched. Flashback naar 2003: Bush in een pilotenpak op de USS Abraham Lincoln met het spandoek: Mission accomplished. De weinig subtiele boodschap: Obama is Bush geworden.

The Economist is niet de enige die overeenkomsten met Bush ziet. De cijfertjes die rondgaan op Twitter en in de kranten zijn veelzeggend. De man die Amerika uit de oorlogen zou trekken, is nu militair actief in zes landen: Syrië, Irak, Afghanistan, Pakistan, Jemen en Somalië. Onder Obama werden zeven landen gebombardeerd, Bush bombardeerde er ‘maar’ vier.

Opiniemakers in de VS vragen zich af: wat is er nog over van de winnaar van de nobelprijs?

Tijdens zijn toespraak voor de VN woensdag hoorden we weinig in de geest van Nobel. Het was vooral de geest van Bush die doorklonk. Denk er een Texaans accent bij, en je bent er, schreef een columnist. Het lijkt alsof Bush de ghost writer was, schreef een ander. Volgens het Witte Huis werd de tekst bijna helemaal door Obama zelf geschreven, met maar een beetje hulp van zijn speechschrijvers.

Toch lijken verschillende fragmenten rechtstreeks uit het boekje van Bush te komen. Obama omschrijft IS als een ‘network of death’, dat lijkt inderdaad wel heel erg op de  ‘axis of evil’ van Bush. Over evil gesproken: “There can be no reasoning — no negotiation — with this brand of evil.” Klinkt als Bush, maar… u raadt het al.

De vergelijking is niet helemaal eerlijk. Zoals The Economist

 schrijft: Bush kwam snel in actie, stortte zich in meerdere oorlogen en veroorzaakte chaos. Obama erfde die chaos en trok zich uiteindelijk terug uit twee oorlogen. Maar bij nieuwe onrust bleef hij lang passief, zelfs toen Assad Obama’s rode lijn overschreed, en zorgde zo ook voor chaos.

Obama legt veel meer nadruk op diplomatie, dat is een verschil met Bush, schreef de New York Times. Maar daar kwamen ze later op terug. “The approach Mr. Obama is taking is similar to the one Mr. Bush took; it is not the case that, ‘Unlike Mr. Bush in the Iraq war, Mr. Obama has sought to surround the United States with partners.’”

De rectificatie is nog pijnlijker voor Obama dan voor de New York Times, het benadrukt de parellellen die het witte Huis juist probeert weg te poetsen. Dat neemt niet weg dat Obama inmiddels steun heeft van vijf Arabische landen. En de coalitie tegen IS groeit nog steeds. Bovendien zijn luchtaanvallen toch echt wat anders dan een land binnenvallen. De laanvallen tegen IS roepen op dit moment internationaal aanmerkelijk minder weerstand op dan de invasies van Bush.

Maar toch, de Nobelprijswinnaar is meer dan ooit een oorlogspresident. Ook op het internationale toneel worden Obama’s plannen ingehaald door de actualiteit. Hij wil niet, maar moet toch. En zo krijgt Amerika’s war on terror toch weer een nieuwe impuls, met een nieuwe tegenstander, in pijnlijk bekend gebied.

Hij draagt geen cowboylaarzen, wikt en weegt eerder teveel dan te weinig, en heeft internationaal nog altijd veel meer krediet. Zijn veren hebben een andere kleur, maar hij kwaakt, tegen wil en dank, steeds meer als zijn voorganger.

--------------

Jan Postma is Amerikanist en volgt voor BNR de Amerikaanse politiek. Volg Jan op twitter: @_janpostma


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen