Kustaw Bessems11 feb '16 06:23

Column Kustaw Bessems | Grapjes

Auteur: Kustaw Bessems

Zo en nu mag iedereen zeggen dat het flauw is. En zuur natuurlijk. Doet het altijd goed. Ga gerust je gang. Flauw, zuur, partypooper, whatever. Maar een correspondent’s dinner met Mark Rutte was het laatste, het allerlaatste dat Nederland nodig had.

In Amerika kan ik me er nog íets bij voorstellen. De macht van de president is aanzienlijk, ook wereldwijd. De schaal is daar immens. Hij is niet makkelijk toegankelijk. Er is misschien iets voor te zeggen dat één dag relativeren gezond kan zijn.

Maar Rutte doet al het godganse jaar gezellig. 

Barack Obama zegt wel eens iets serieus. Lange speeches over moeilijke onderwerpen als ras of islam, inhoudelijke gesprekken over gezondheidszorg. Mark Rutte, die ginnegapt wekelijks een beetje met journalisten over zijn eigen nietszeggendheid - ja, wat heeft die man een heerlijke zelfspot hè - en geeft een paar keer per jaar een interview waarin hij diezelfde nietszeggendheid nog eens in de plechtige karikatuur van een regeringsleider giet. En als hij wel eens naar de Tweede Kamer moet is het om de zachte palmen van zijn handen op te houden die ook bij de laatste affaire weer zo per ongeluk expres brandschoon zijn gebleven.

Mark Rutte zegt nooit iets van enige betekenis. Nooit.

Eén dag per jaar waarop hij juist niet als een oom met de laatste speech van het bruidsdiner cliché’s had opgelepeld. Dát was verfrissend geweest. Eén dag per jaar waarop deze premier de ernst niet had geveinsd door een streep van zijn lippen te maken, maar waarop die ernst daadwerkelijk in zijn lijf was gezakt.

Handen af van de vrijheid, zei hij toen hij - trouw aan Amerikaans voorbeeld - mijn collega’s herdacht die voor hun werk zijn doodgegaan. De man die zich ‘s middags nog aan de voeten had gevleid van de Turkse heerser die mijn collega’s zonder pardon in een cel smijt als ze hem dwars zitten. Maar over dat soort vlekjes voerden ze een ‘constante dialoog’ had Rutte gemompeld van ergens onder Erdogans pantoffels. Er waren gisteren een paar goede Turkse redenen om hem te vragen zijn vrijheidsliefde ergens te stoppen waar de zon niet schijnt. Met zijn grapjes erbij.

Eén keer geen luim en jolijt, in Nederland zou dat het tegenwicht bieden aan de gebruikelijke praktijk.

Ik besef dat het onmogelijk is als politicus te drijven op louter idealen en zuivere intenties. Dat pragmatisme en compromissen nodig zijn om iets voor elkaar te krijgen. En dat je zonder ijdelheid het beroep niet aan kunt. En ik weet dat Rutte de verdienste op zijn naam heeft van relatieve bestuurlijke stabiliteit. Maar hij is ook de man die het cynisme, de leugens, de onthechtheid tot een niveau heeft getild dat aan dit land vreet. 

Dus flauw ja, zuur, komt u maar. Helemaal gelijk. Maar troost je dat je voor wat luchtigheid bij de minister-president terecht kan, niet alleen gisteren maar 365 dagen per jaar.

Gerelateerde artikelen