Kustaw Bessems10 mrt '16 07:32

Column Kustaw Bessems | Toe nou, geen ruzie maken

Auteur: Kustaw Bessems

Je zit in een huurauto. Met z’n vijven, terwijl dat eigenlijk een beetje te veel is. De middelste persoon op de achterbank zit ongemakkelijk met z’n benen opgetrokken. Buiten is het snikheet en inmiddels binnen ook.

(Kustaw Bessems)

Je hebt namelijk de airco uitgezet, want de benzine is bijna op en je probeert brandstof te sparen. Sowieso klimt dat ding nauwelijks als de airco aan staat en het landschap is heuvelachtig. Het is stil op de weg, het is nog ver tot het volgende benzinestation en je hebt maar een halve liter water bij je in een flesje.

Iemand had nog gezegd: huur toch een grotere auto.

Iemand had nog gezegd dat jullie moesten tanken.

Iedereen had van iemand anders gedacht dat die het water meenam.

En nu komt het erop aan: alle prikkels zeggen dat je elkaar verwijten moet maken, dat het tijd voor ruzie is. Alle vijf staan jullie op knappen. Dus dat kun je doen. Maar het kost tijd en energie, terwijl je van allebei al te weinig hebt. Doe je dat? Of slaag je erin efficiënt en functioneel te overleggen over wat je nú, nu de situatie eenmaal zo is, het beste kunt doen?

Welkom in de Europese Unie.

Er is een democratisch tekort.

Er zijn te snel te veel landen lid geworden.

Er is met een muntunie zonder politieke unie een monster geschapen.

De culturele verschillen overschaduwen de overeenkomsten.

De regels zijn onduidelijk en worden slecht gehandhaafd.

Elites proberen debat met een kritische bevolking te vermijden en door te rommelen.

Er is geen fatsoenlijk leger.

Er is grote politieke onrust binnen ongeveer elke deelstaat.

Er is meer economische concurrentie buiten Europa en de VS dan eeuwen het geval was.

Er is een sterke instroom van zowel vluchtelingen als economische migranten.

Er is oorlog aan de zuidgrens.

Er is dreiging aan de oostgrens.

We worden gechanteerd door Turkije.

Onze belangrijkste bondgenoot wordt straks mogelijk bestuurd door een isolationistische, onberekenbare gek.

En alles is wel iemands schuld. Voor alles is wel eens gewaarschuwd.

En nu hebben we de keus: tijd en energie verliezen met verwijten. Dan staan we straks langs de kant. Uitgedroogd, verhit en in gevaar. Of doen wat, nu de situatie eenmaal zo is, het beste is.

Erdogan zal zich niet aan zijn kant van de deal houden. Hij heeft niets te verliezen. Hij zal de migratie niet voor ons reguleren, hij zal wel meer geld vragen.

En Poetin zal niet rusten als wij Oekraïne als zoenoffer brengen. Hij zal zwakte zien en ruimte pakken. Ik ben van plan straks ‘ja’ te stemmen bij het referendum omdat ik denk dat een offensieve houding het veiligst is.

De wereld zal de vrede niet tekenen om het Europa naar de zin te maken en Amerika zal ons niet altijd op tijd komen redden omdat wij van die lieverds zijn.

Ik was lang eurosceptisch, maar sinds een poosje denk ik dat een Europese superstaat met echte democratische controle, een buitenlands beleid, een structuur om beslissingen te nemen en een leger misschien de minst slechte optie is.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen