Kustaw Bessems26 dec '13 06:37Aangepast op 26 dec '13 08:35

Column Kustaw Bessems | Twijfel

Auteur: Kustaw Bessems

Ik wist het niet zo goed. Of ik het het weer over moest hebben. Ik heb nog even nagedacht over een ironisch vormpje. Over grapjes. Maar de ironie en de grapjes voelen als laffe zelfbescherming, als een manier om je niet echt te engageren.

Het is geen pretje om dit onderwerp te behandelen. Want zoals de linkse kerk ooit termen als racist versleet om mensen met een ander standpunt buiten de discussie te plaatsen, zo doen de dogmatici van nu dat ook: je bent ‘politiek correct’ of ‘grachtengordel’ of gewoon links.

Als je niet oppast ga je nog braaf wijzen op alle islamkritische en taboeloze stukjes die je hebt geschreven om aan te tonen dat je heus ook wel bent van het problemen benoemen. Zo’n etiket is voldoende om je weg te zetten en verder niet meer in te gaan op wat je zegt.

Maar goed, de gezamenlijke persconferentie van Geert Wilders en Marine Le Pen van het Front National zit nu eenmaal voor in mijn hoofd. Marine Le Pen claimt dat haar partij een andere is dan onder haar vader Jean Marie, een holocaustontkenner. Maar diezelfde Jean Marie is erevoorzitter en zal volgend jaar opnieuw kandidaat zijn voor het Europees Parlement. En juist in dát parlement wil de PVV met het Front National samenwerken.

Ik kan niet zeggen dat het me verbaast, maar het is wel weer een nieuwe en veelbetekenende stap. Wilders hoefde niet veel te doen om de journalisten ter plekke onschadelijk te maken. Hij suggereerde dat hij de samenwerking niet eerder was aangegaan omdat de media hem hadden geïntimideerd. En als de media ergens bang voor zijn is het wel het verwijt dat ze demoniseren of zoiets.

Dus werd de de vraag over Jean Marie Le Pen nauwelijks en onhandig gesteld en toen Wilders eenvoudig weigerde daarop in te gaan werd daar genoegen mee genomen en ging iedereen over tot de orde van de dag.

Kwamen er gewoon weer vragen als: ‘Wat zullen uw kiezers ervan denken?’ of ‘Kunt u dat concreet maken?’ Echt, je kunt als politicus Sieg-Heilend Nieuwspoort in marcheren of desnoods jezelf er naakt insmeren met chocoladevla en er zal nog een parlementair verslaggever zijn die aan je vraagt: ‘Kunt u dat concreet maken?’

Misschien ben ik persoonlijk te betrokken. Dat detail in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, zoals Jean Marie Le Pen de gaskamers noemde, althans de sporen daarvan, voelen nooit ver weg.

Ik heb lang gehoopt dat het mogelijk is om in Nederland een open debat te voeren zonder dat dat verzandt in pure discriminatie en in racisme. Ik ben aan het twijfelen gebracht. Inmiddels is hier iets mainstream aan het worden dat niets meer te maken heeft met religiekritiek, strenge immigratieregels, law and order of euroscepsis.

Er wordt blinde, wilde, van de werkelijkheid losgezongen haat aangewakkerd en gevierd. En ik schrik van het schouderophalen.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen