Kustaw Bessems19 mei '16 06:27Aangepast op 9 jun '16 06:37

Verbinding en inclusiviteit

Auteur: Kustaw Bessems

Het is toe te juichen dat tv-persoonlijkheid Sylvana Simons in de politiek gaat. Te weinig mensen brengen dat op: een onzeker bestaan in een woeste arena onder grote druk van media en publiek.

Beeld: BNR
Beeld: BNR

Daarbij vertegenwoordigt Simons een stroming die alledaags racisme aan de kaak stelt en die nog geen politieke vertaling had. Maar zij mag dan nu ook als politica worden beoordeeld.

Bij De Wereld Draait Door zei Simons dat zij zich aansluit bij de jonge politieke partij DENK, omdat zij daarmee waarden deelt en net als DENK een samenleving van inclusiviteit nastreeft. Bij andere partijen ziet ze - in haar woorden - splitsing, verdeeldheid en xenofobie en je zou daar de meest afschuwelijke dingen mogen zeggen. Dat leidt niet tot verbinding en dat is het grote verschil met DENK, aldus Simons.

Kort daarop zei ze over de arrestatie en vervolging van columniste Ebru Umar in Turkije voor belediging van president Erdogan dit: "Het is heel simpel. Ebru Umar heeft in een land iets gedaan wat in dat land niet mag en is gearresteerd. Heel erg vervelend voor haar." Regels zijn regels dus.

Maar een regel is niet goed omdat het een regel is. Regels hebben een morele weging nodig. Trek de redenering van Simons door en we mogen niet klagen als Noord-Korea of Saoedi-Arabië dissidenten een kopje kleiner maakt. Want ja, zo is de wet. Ze wisten waar ze aan toe waren. Simons had selectieve verontwaardiging waargenomen. Letterlijk zei ze: "In ons land gebeurt niets anders dan dat. In ons land is een aantal weken geleden een buitenlandse journaliste opgepakt."

Vermoedelijk bedoelt zij Florence Hartmann, onlangs gearresteerd omdat zij jaren geleden een boete niet had betaald. Die had ze gekregen omdat zij als ex-woordvoerster van het Joegoslavië-tribunaal geheime informatie had gepubliceerd. Wat je daar ook van mag vinden, als Simons zo veel kritiek heeft op gevestigde partijen, kan zij zich misschien onderscheiden door zich voor te bereiden en in zaken te verdiepen.

In ons land gebeurt niets anders dan in Turkije? Nederland staat op de tweede plaats van de persvrijheidsindex, Turkije op 151. Beide gelijk stellen is het bagatelliseren van ernstige mensenrechtenschendingen. Hoe dit voortvloeit uit Simons politieke ideaal dat iedereen zich veilig moet voelen en gehoord moet weten, is gissen.

Dat geldt extra voor haar antwoord over de erkenning van de Armeense genocide. DENK wil daar niet aan en nagelt Turks-Nederlandse politici die in de Tweede Kamer een ander standpunt uitdragen aan de schandpaal. En wat zei Simons? "Ik vind er niets van".

Terwijl je toch zou kunnen betogen dat genocide de ultieme vorm is van ’splitsing, verdeeldheid en xenofobie’ en dat ontkenning van een volkerenmoord is aan te merken als ’de meest afschuwelijke dingen zeggen’.

Simons begint net. Laten we zeggen dat er ruimte is voor verbetering.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen