Kustaw Bessems29 sep '16 00:52Aangepast op 30 sep '16 14:10

De nieuwe deugmetertjes

Auteur: Kustaw Bessems

Iets komisch heeft bijna altijd ook iets tragisch. Ik moest van de week eerst lachen om de verhitte ruzietjes tussen gelukszoekers bij nieuwe, vaak rechtse splinterpartijen en verwante media. Sommigen hadden samen nog met zo veel succes het nee-kamp gevormd bij het gewonnen referendum over het verdrag met Oekraïne.

En nu gunden ze elkaar het licht in de ogen niet. Politieke overtuiging geeft de minder getalenteerden toch al meer kans op een carrière en de grootste sociale sprongen worden altijd gemaakt met de wind van de laatste maatschappelijke mode in de rug.

Wat er tragisch is? Nog niet zo lang geleden was in Nederland een verstikkende greep van linkse politieke correctheid te voelen. Decennia kostte het om die eerst losser te maken en uiteindelijk definitief te doen verslappen.

Even gaf dat lucht. Maar het duurde niet lang of daar was een perfect diapositief: de nieuwe, rechtse correctheid. Niet dat die echt rechtse idealen nastreeft. Het is een pervertering van rechts zoals benauwend links ooit de pervertering van links was.

Het vehikel is nu eerder een blog is dan een blaadje, maar dat maakt weinig verschil. Opnieuw zitten de godganse dag mannen met gemiddelde meningen - en een enkele vrouw - te speuren wie ze langs hun deugmetertje zullen leggen, bij voorbaat vast van plan om tot een verklaring van onzuiverheid te komen.

De splinters van nu lijken op linkse splinters van weleer. Er is scherpslijperij: het moet net wat rechtser, het moet net wat minder extreem, er moet nog beter naar de volkswil geluisterd of nee, je mag überhaupt de stap naar praktische politiek niet zetten want dat corrumpeert. En passen we wel op voor verraders in eigen gelederen? Het gaat allemaal met de ongespeelde ernst die alleen kan voortkomen uit pure dogmatiek en totaal gebrek aan zelfrelativering. In gedachten zijn ze waarschijnlijk musketiers, met de degen zwaaiend voor de goede zaak. Wie van een afstandje kijkt, ziet eerder een verbeten gevecht met satéprikkers.

En de grootste beweging die van de nieuwe correctheid profiteert? Een anti-democratische, anti-rechtsstatelijke cultus rond één man die ophitst en burgerrechten wil afpakken. Maar je mag die niet racistisch noemen of fascistisch, laat staan naar de jaren dertig verwijzen, want net als tijdens de vorige correctheid zijn deze wapens voorbehouden aan de hoeders van het heersende verhaal. Zij mogen ermee smijten zodat ze omkeilen wie niet in de pas loopt, zonder daar ooit een argument aan vuil te hoeven maken.

Je zou bijna denken: die vorige correctheid was zo slecht nog niet. Maar dat lijkt alleen omdat die nu even geleden is.

Er zit niets anders op dan ook nu weer de vrome vaandeldragers onverstoorbaar te blijven irriteren.

Daarna zal de slinger vast weer niet mooi in het midden blijven hangen. Als de slinger op z’n minst maar blijft bewegen.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen