Kustaw Bessems20 okt '16 06:57Aangepast op 20 okt '16 08:16

Waarom de PvdA-lijsttrekkersverkiezing er niet toe doet en u er toch veel over hoort

Auteur: Kustaw Bessems

U gaat de komende tijd veel meekrijgen over de interne verwikkelingen van een clubje waar u naar alle waarschijnlijkheid niet mee te maken heeft en die ook geen grote gevolgen voor u gaan hebben.

Het is moeilijk om te overdrijven hoe onbelangrijk de lijsttrekkersverkiezing van de PvdA is.

Een partij die in het parlement weliswaar een van de grotere is, maar dat naar alle waarschijnlijkheid niet blijft. En van de huidige omvang hoef je ook niet al te zeer onder de indruk te zijn. Echt grote partijen hebben we niet meer.

En doordat al die partijen zo klein zijn, zijn er in de Tweede en Eerste Kamer altijd zo veel van nodig om iets te kunnen regelen, dat geen een partij nog erg z’n stempel kan drukken.

Voor zo ver de landelijke politiek dat überhaupt kan binnen Europa, maar dat terzijde.

Hier komt bij dat tussen de kandidaten geen belangrijke verschillen zijn. Lodewijk Asscher, Diederik Samsom en Jacques Monasch vertegenwoordigen geen vleugels van de PvdA of zoiets. Hun ideeën komen overeen, al doet Monasch anders vermoeden door met veel melodrama te getuigen dat links het ’ongenoegen’ niet serieus neemt.

Alsof er nog politici zijn die hun dag níet beginnen door een groot glas vers geperst ongenoegen achterover te slaan. Alsof niet alle politici baden in ongenoegen, slapen in ongenoegen, ongenoegen eten en ademen. Zich met ongenoegen laten onderkotsen en op intieme plekken hebben laten tatoeëren hoe serieus ze het ongenoegen nemen.

En toch gaat u veel van deze lijsttrekkersverkiezing horen.

Doordat die in een behoefte voorziet. U herinnert zich misschien hoe media een paar maanden terug verklaarden dat de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen nu echt was begonnen. Daar zat wat in, maar dat betekent niet dat de gebeurtenissen zich vervolgens tot aan maart opstapelen. Sterker, tussendoor ontstaan ernstige gebeurtenisekorten. Enter de lijsttrekkersverkiezing van de PvdA. Ideaal: een strijd tussen personen.

Dat die geen inhoudelijk karakter heeft, is extra fijn, want dat maakt de boel minder ingewikkeld en betekent dat de aandacht onverdeeld kan uitgaan naar de kwaliteit van de kandidaten als mediapersoonlijkheden: wie zou de meeste stemmen kunnen trekken? Dat ze niet volop tegen elkaar te keer kunnen gaan omdat ze van dezelfde partij zijn is helemaal mooi, want daardoor is de kleinste stekeligheid al een vermeldenswaardig conflict dat helemaal kapot kan worden geduid.

En het naïeve geloof in de PvdA is dan dat deze media-aandacht ertoe gaat leiden dat de nummer één straks op de vleugels van zijn primary-overwinning zo het torentje binnen vliegt.

Je snapt dus welke belangen dit fenomeen in stand houden, maar ga er niet per ongeluk in geloven. We zitten toch een beetje als voyeurs met een fetisj voor het Nederlands verenigingsleven mee te kijken naar de algemene ledenvergadering van een kibbelende korfbalclub. Ook dat kan trouwens best vermakelijk zijn.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen