Kustaw Bessems17 nov '16 06:29Aangepast op 17 nov '16 09:25

Als je op een eikel stemt, ben je misschien wel een beetje een eikel

Auteur: Kustaw Bessems

Als iemand een bomgordel omdoet en zichzelf met een heleboel anderen opblaast, heb je altijd wel ergens een of andere natte krant die zegt dat we moeten begrijpen waarom zo iemand dat heeft gedaan. Die dan wijst op de ernstige grieven die de voedingsbodem moeten hebben gecreëerd.

De redenering is: als iemand zoiets ergs doet, moet hij ook wel ergens vreselijk onder hebben geleden. Erg unfair voor al die mensen die het veel zwaarder hebben en die niet besluiten om onschuldige mensen de dood in te sleuren.

Het is even een sprongetje, maar ik heb hieraan moeten denken bij reacties op de verkiezing van Trump, nu één miserabele week geleden. En nee, voor de onwelwillende types die dagelijks met hun hemeltergende letterlijkheid alle schwung uit ons bestaan proberen te zuigen, zeg ik er maar bij dat ik een terroristische aanslag en een stem in democratische verkiezingen niet gelijk stel. Ik gebruik even een extreem voorbeeld om een punt te maken.

En dat is dit: sinds Trumps winst doet de gedachte weer eens opgeld dat aan het uitverkiezen van een gevaarlijke psychopaat wel heel diep ongeluk van zijn kiezers ten grondslag moet liggen. Die kiezers - of hun Nederlandse neefjes en nichtjes - zouden meer moeten worden gehoord en gezien. De baas van de publieke omroep zakte een paar dagen na de uitslag al zo door de hurken dat haar knieën met haar kruin lijnden.

Dat heeft iets vertederends omdat media, en vooral de publieke omroep, zich al vijftien jaar in bochten wringen om te verbeelden wat in de gewone - lees witte - man toch allemaal omgaat. Tot wezenlijk contact leidt dat nooit. In de meeste berichtgeving worden aan progressieve kosmopolieten namelijk opvattingen toegedicht, daarentegen hebben conservatieve nationalisten altijd alleen ’sentimenten’.

Aan die sentimenten wordt eens in de zo veel tijd een podium geboden en daarmee zou je er dan serieus aandacht aan hebben besteed. Terwijl serieus nemen natuurlijk ook is: doorvragen, confronteren en waar passend tegenspreken. Maar nee: de nette mensenjournalist geeft wat er toevallig aan sentiment uit zijn subject lekt klakkeloos door, of er wat van klopt of niet. En hij vindt er het zijne van, maar zegt dat er niet bij want hij wil niet elitair of onthecht overkomen. Intussen is dit juist de ultieme neerbuigendheid.

Terwijl confrontatie wel degelijk nuttig kan zijn. Want er is een andere verklaring mogelijk, namelijk: als je op een eikel stemt ben je misschien zelf ook wel een beetje een eikel. Zelfs al héb je grote problemen en zorgen, waarom is dat eigenlijk een legitimatie om tegen je eigen belangen in op een potentiële despoot te stemmen? En kom er niet mee aan dat sommige mensen zogenaamd ’laagopgeleid’ zijn. Als iemand een praktisch vak heeft, is hij niet ineens ontoerekeningsvatbaar.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen