Lamyae Aharouay25 okt '13 08:49Aangepast op 25 okt '13 09:21

Column Lamyae Aharouay | Erkenning

Auteur: Lamyae Aharouay

Nederland moet meer doen om racisme te bestrijden. Het vierde rapport van de Europese Commissie tegen Racisme en Intolerantie (ECRI) van de Raad van Europa draait er niet omheen. Ons land wordt vergeleken met Moldavië, Malta en Rusland. Geen rijtje om trots op te zijn.

Lamyae Aharouay
Lamyae Aharouay

De reacties op het rapport waren voorspelbaar. Want wat weten die Europeanen nou van ons? Wij zijn helemaal niet racistisch. Wij zijn een tolerant land, altijd al geweest. Wij zijn JUIIST een walhalla voor buitenlanders. Ze mogen dankbaar zijn dat ze hier überhaupt mogen wonen. En dat ze hier mogen werken en studeren. En als we inderdaad zo racistisch zijn waarom komen al die mensen dan nog, vliegtuigen vol, om hier asiel aan te vragen? Nou?

U kent het wel.

We hebben er een handje van andere landen te wijzen op (mensen)rechten die ze schenden. Maar als wij het vervolgens zijn die kritiek mogen ontvangen, weten we ons geen houding te geven en worden we boos. Als de conclusie uit het rapport was geweest dat racisme in Nederland absoluut niet voorkomt, dan was er geen einde gekomen aan de borstklopperij.  

Het rapport van ECRI verscheen vlak voor de start van de jaarlijks terugkerende discussie over Zwarte Piet, die net zo goed een traditie lijkt te zijn geworden als het kinderfeest zelf. De schrijvers hadden geen beter moment kunnen kiezen. De Zwarte Pieten discussie haalt het slechtste uit de mens naar boven.

Ik zal u  niet vermoeien door uit te leggen waarom ik vind dat Zwarte Piet, zoals we die nu kennen, aangepast zou moeten worden. Volgens mij gaat het debat daar in de kern ook niet over. Dat gaat over veel meer.

Mensen die uit het buitenland komen, of hier zelfs geboren zijn maar buitenlandse roots hebben, krijgen permanent te horen dat ze zich aan moeten passen aan Nederland. Logisch, niks mis met aanpassen. Maar als Nederland vervolgens zelf concessies moet doen, aan ‘nieuwkomers’ die hier nu al generaties lang wonen, is daar een enorme weerstand tegen.

Toen ik grappend twitterde ’’So guys. Hoe voelt het nou als je cultuur als achterlijk bestempeld wordt?’’, werd ik voornamelijk ter verantwoording geroepen over gruwelijkheden in de Arabische wereld. Over meisjes die gedwongen een hoofddoekje dragen, Marokkaanse criminelen, de sharia en meer. Van een aantal mensen kreeg ik de suggestie op te donderen naar mijn eigen land. Een enkeling ging in zijn bewoording nog verder dan dat. Ik zal u de details verder besparen. Eigenlijk ging niemand in op de vraag zelf.

Waar we in Nederland vrij kunnen spreken over ieder onderwerp, blijft racisme toch ongemak en ontkenning oproepen. En ongemak wordt vaak geuit door woede of simpelweg domheid. Een goed voorbeeld daarvan is de reactie van premier Rutte op de Zwarte Pieten discussie.

''Zwarte Piet is nou eenmaal zwart, en daar kan ik niets aan veranderen.'' Een premier voor  alle Nederlanders is Mark Rutte niet, dat heeft hij met die uitspraak wel duidelijk gemaakt.  

Racisme in Nederland bestaat. Het leeft. Ik kan u er alles over vertellen. Racisme zal ook altijd blijven bestaan, daar moeten we ook realistisch over blijven. Maar om racisme enigszins te kunnen bestrijden moet het eerst erkend worden. En zover lijken we in dit nog lang niet te zijn.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen