Paul Laseur11 jan '16 00:25

Column Paul Laseur | Nout Wellink

Auteur: Paul Laseur

Het was al een tijdje stil rond Nout Wellink. Maar dit weekend liet de oud-president van De Nederlandsche Bank weer van zich horen.

Paul Laseur
Paul Laseur

Tegenwoordig is hij commissaris bij een van de grootste banken van China, de Bank of China. Nu ik erover nadenk: eigenlijk is Nout Wellink voor de financiële wereld wat Guus Hiddink is in de voetballerij: Eerst als bondscoach de boel verkloten om vervolgens als clubtrainer voor veel geld aan de slag te gaan in het buitenland. Niets ten nadele van Guus, trouwens. Ik wens hem veel succes bij Chelsea. Maar zou Nout Wellink zich nooit hebben afgevraagd waarom de Chinezen juist hem zo graag erbij wilden hebben?

Mij werd het zaterdag  in een keer duidelijk! Toen hij publiekelijk naar buiten trad namens zijn Chinese broodheer. Tegenover de NOS mocht Wellink vaderlijk verklaren dat de zorgen over de Chinese beurs een beetje overdreven zijn. Rustig doorlopen, mensen, niets te zien. En dat de paniek die ontstond op de Europese en Amerikaanse beurzen de eigen onrust weerspiegelt. Over een dreigende Brexit, over spanningen in het Midden-Oosten en een dalende olieprijs. Over het rentebeleid van de Amerikaanse Centrale Bank. Volgens Nout Wellink gaan de zorgen over de Chinese economie gepaard met een sluimerende onrust over wat overal elders in de wereld gebeurt.

Hoe dan ook was het één groot drama, de eerste beursweek van het nieuwe jaar. In Amsterdam daalde de AEX-index met 7 procent. Nog nooit kwamen beleggers zo beroerd uit de startblokken. En met een schok kwam ook het besef dat de Chinezen ons al jaren voor de gek houden. Met hun waanzinnige groeicijfers en stijgende beurskoersen. 2016 zou wel eens het jaar kunnen worden waarin het staatskapitalisme van China definitief wordt ontmaskerd als een mislukt experiment. Met gloednieuwe spooksteden waar niemand woont en vijfbaansviaducten die doelloos naar de hemel reiken. Waar topondernemers spoorloos verdwijnen in een verbeten strijd tegen fraude en corruptie. De ineenstorting van de beurs van Shanghai is maar een van vele aanwijzingen dat de harde landing van de Chinese economie allang is ingezet. Geen mens die nog gelooft dat de op een na grootste economie van de wereld dit jaar met 7 procent groeit.

De grote vraag is alleen: hoe is de Chinese economie er werkelijk aan toe? Bij afwezigheid van betrouwbare statistieken zit er misschien weinig anders op dan op de kade containers tellen die het land verlaten en het stroomverbruik van fabrieken te analyseren. Of natuurlijk blind vertrouwen op de bobo's van het Chinese bedrijfsleven die ons geruststellen. Zoals Nout Wellink, die zelf als toezichthouder zat te slapen toen de financiële sector in zijn eigen land 8 jaar geleden in een diepe crisis belandde. Als je het mij vraagt balanceert de wereld op de rand van een nieuwe financiële crisis. Misschien is het elke acht jaar een keer raak: 2000, 2008, 2016. En dit keer zou een harde landing van China wel degelijk de lont in het kruitvat kunnen zijn.

Prettige maandag!

Gerelateerde artikelen