Marianne Zwagerman17 nov '15 07:53

Column Marianne Zwagerman | Regendansje

Auteur: Marianne Zwagerman

Mensen condoleerden mij toen Joost Zwagerman overleed. Ik heb die man nooit van mijn leven ontmoet. We zaten wel bij hetzelfde uitgeefhuis. Dat wil zeggen, voor zijn dood kondigde Joost zijn overstap aan naar een andere uitgever. Het weerhield mijn uitgever er niet van hem uitgebreid te herdenken.

Vorige week ging Theo Kars dood. Ik heb die man nooit van mijn leven ontmoet. Maar hij gaf mijn leven richting. Zijn handboek “praktisch verstand” draag ik altijd bij me. Als een bijbeltje, vol met post-its en omgekrulde hoeken. Wij zaten ook bij hetzelfde uitgeefhuis. Ik las over zijn dood op Twitter. Toen ik mijn uitgever zaterdagochtend vroeg of het waar was antwoordde hij: “Oh echt? Jeetje wel veel doden deze ochtend hè?”

De ene dode is de andere niet.

Bij de MH17 werden wij –het grote publiek- door de media maandenlang minutieus op de hoogte gehouden van elk gevonden vingerkootje. Over de 224 slachtoffers van het Russische vliegtuig dat boven Egypte uit de lucht werd geschoten horen we niet zoveel. Wij zijn meer geïnteresseerd in de vraag of onze vakanties door kunnen gaan. En of we anders ons geld wel terug krijgen.

De ene dode is de andere niet.

Er verschijnen krantenpagina’s vol met van sociale media geplukte foto’s en persoonlijke details van de slachtoffers in Parijs. Avatars op Facebook kleuren massaal rood/wit/blauw om ze te herdenken. Driekleurige lampen schijnen op openbare gebouwen. Pleinen stromen vol mensen. Vlaggen halfstok, kerkdiensten, minuten stilte. De journaals doen er gretig verslag van. Over de 43 doden van de aanslag een dag eerder in Libanon horen we weinig. Geen extra Facebook-functies. Niks.

De ene dode is de andere niet.

De tricolore waas over westerse wereld gaat verder dan herdenken. Het is onze manier om te demonstreren tegen terreur. Maar demonstreren tegen terreur, dat is een beetje als een regendansje doen tegen regen. Terroristen hebben kalasjnikovs, maar angst is hun enige echte wapen. En aandacht is hun voedingsbodem. Als mensen je dood willen moet je doorleven. En ze negeren. Dat is hun zwaarste straf.

Van elk rood/wit/blauw lampje dat een brug of kerktoren kleurt komt een jihadterrorist klaar in Molenbeek, zich verheugend op de zeven maagden die hem wachten. Laten we daar snel mee stoppen. En laat het rouwen om de slachtoffers over aan hun eigen geliefden. Echte rouw en echt verdriet is particulier, geen item in het journaal, geen vlaggetje op Facebook.

Gerelateerde artikelen