Marianne Zwagerman26 mei '15 06:30

Column Marianne Zwagerman | Rails

Auteur: Marianne Zwagerman

Tot 1995 deed de NS alles, ze beheerden de rails en de treinen. Van de infrastructuur tot de dienstregeling, het was allemaal de verantwoordelijkheid van een organisatie. Ik ging toen nooit met de trein en nog altijd probeer ik dat te vermijden, dus ik weet niet of het beter is sinds de infrastructuur in het aparte (overheids)bedrijf Prorail werd ondergebracht.

De NS hoeft sindsdien alleen nog maar te zorgen voor de aankoop en het op tijd laten rijden van goede treinen. Laat ik het niet over de Fyra hebben, dat ligt buiten mijn expertise. Eenzelfde ontwikkeling doet zich voor in de mediawereld. Vroeger deed een mediabedrijf alles zelf, van infrastructuur tot dienstregeling. Ze hadden drukpersen of studio’s en soms zelfs eigen vrachtwagens en bezorgers van deur tot deur. En ze bepaalden welke producten en inhoud bij de consumenten zichtbaar waren.

Sinds vorige week zijn er op Facebook volledige krantenartikelen te lezen, waarvoor je niet meer hoeft door te klikken naar de site van de krant. Instant Articles noemt Facebook deze nieuwe service. Grote journalistieke instituten als The New York Times, The Guardian en Der Spiegel doen mee aan dit experiment. Het is een grote stap voor de mediabedrijven. Ze geven daarmee, net als de NS in 1995 een groot deel van hun taken uit handen. De rails worden door Facebook beheerd. Die site brengt de krantencontent voortaan naar de lezers. Maar het gaat verder dan alleen de infrastructuur. De kranten geven ook het contact met de adverteerder, voorheen verantwoordelijk voor ongeveer de helft van hun inkomsten, over aan Facebook. De netwerksite deelt wel de inkomsten met de contentmakers.

Maar belangrijker nog, Facebook gaat ook over de dienstregeling. Zij bepalen welke content belangrijk is in je timeline. Wat prominent voorbij komt en wat verborgen blijft. Voorheen toch een van de primaire hoofdredactionele taken: Wat komt er op de voorpagina en wat kan er wel in drie kolommen op pagina 7? Het opmerkelijke is dat commerciële nieuwsbedrijven als The New York Times deze switch nu al maken terwijl onze Publieke Omroep nog een achterhoede gevecht voert om ook de distributietaak te willen vervullen. NPO-programma’s mogen niet op YouTube of embedded op Facebook van Henk Hagoort. Ik weet zeker dat de hoofdredacteur van The New York Times ook liever zelf alle touwtjes in handen houdt. Maar die moet overleven zonder belastinggeld te verspillen.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen