Marianne Zwagerman4 nov '14 06:50

Column Marianne Zwagerman | Moedig beschaafd

Auteur: Marianne Zwagerman

Ik kan de naam Theo van Gogh niet meer horen. Ik kende hem niet, maar kan me zo voorstellen dat hij ook had moeten overgeven van de overvloedige herdenkingen van afgelopen week.

In een van de vele terugblikken in de kranten stond dat zonder van Gogh de website GeenStijl niet had bestaan. Ik zou dat om willen draaien. Als GeenStijl vijf jaar eerder was begonnen had Van Gogh misschien nog wel geleefd. Toen er nog geen reaguurders waren moesten mensen als Fortuyn, Bolkestein en Van Gogh de kooltjes uit het vuur halen voor de niet-gehoorde-massa. Alleen moedige mensen kregen toen een beetje beweging in de laffe mores waarin Nederland gevangen zat.

Moedig waren ze alle drie, maar Van Gogh vond ik bovenal roekeloos. Hij maakte de rel vaak belangrijker dan de inhoud. Iets waar GeenStijl overigens ook niet vies van is. Tendentieus, ongefundeerd en nodeloos kwetsend is nog altijd hun motto. Een van de grote verdiensten van GeenStijl -de site werd overigens een jaar voor de moord op Van Gogh opgericht- is het dichten van de kloof tussen de straat en de mainstream media. Zij brachten het geluid van de massa naar buiten. Met meer kracht dan een eenling als Van Gogh voor elkaar kreeg.

De echte versnelling kwam pas toen Twitter en Facebook een vlucht namen. Inmiddels zijn de media totaal gedemocratiseerd. Iedereen kan via sociale media zijn eigen podium bouwen. Burgemeester Van der Laan zei gisteren in het NOS Journaal dat Amsterdam de afgelopen tien jaar vrediger is geworden. Ik denk dat het belangrijkste wat er veranderd is, is dat 'we' nu gehoord worden.

Maar tegelijkertijd gaat het daar fout. De media die vroeger geen idee leken te hebben van het sentiment dat op straat leefde, weten nu niet hoe ze om moeten gaan met die mediademocratisering. Ophef op Twitter -ongeacht waarover- is tegenwoordig een nieuwsbericht. Elke gek die een filmpje maakt met een sjaal om zijn kop en vlag met Arabische tekens erop kan op airplay rekenen. De overdreven aandacht -vooral door de VARA- voor de Zwarte Piet sentimenten gooit olie op het vuur. Ik krijg er een hutu’s en tutsi’s gevoel bij. Het meest genuanceerde en wat mij betreft definitieve stuk over Zwarte Piet stond nota bene op GeenStijl. Media moeten niet terug naar hun laffe politiek correcte toon, maar moeten wel een nieuwe rol vinden in het kanaliseren en duiden van het geluid van de straat. De microfoon open zetten voor elke gek met een mening is niet de weg. De oplossing ligt ergens tussen nodeloos kwetsend en moedig beschaafd.


Deel dit artikel

Gerelateerde artikelen