Russische dopingzondaar welkom

Ben van der Burg15 dec 2017
Of luister de podcast via:

Over de aflevering

(BNR)

Om mijn melancholie te voeden, scrolde ik door tientallen foto’s van de in onmin geraakte mijnstad. In de vorige eeuw stichtte de Sovjet-Unie werkkampen in dit desolate gebied. De gevangenen haalden kolen uit de grond. Ze woonden in houten barakken en kropen dicht tegen elkaar tijdens de bitterkoude winters. Toen de kolen opgestookt waren, liep de stad leeg. Werd je geboren in de uithoek van Vorkuta, dan was je gedoemd te leven in armoede en je longen te vernietigen door de vervuilde lucht.

De wereldrecordhouder 500 meter schaatsen Pavel Kulizhnikov zag op 20 april 1994 het levenslicht in Vorkuta. Deze jongeman had niets. Deze jongeman zou zoals de meesten van de 108 miljard mensen die ooit geleefd hebben nooit opgemerkt zijn in de geschiedenisboeken.

Kulizhnikov kon alleen uit de misère van Vorkuta ontsnappen door hard te schaatsen. Hij greep die kans met beide handen aan. Hij werd een paar keer wereldkampioen en hij gebruikte doping. Op zijn zeventiende vond men teveel neusspray in zijn lichaam en vier jaar later ontdekten de controleurs meldonium in zijn urine. Dat laatste werd hem vergeven omdat meldonium nog niet op de verboden lijst stond toen Kulizhnikov het had ingenomen.

De discussie over de Russische dopingzondaars laait hoog op de laatste weken. Ze mogen van het IOC alleen meedoen als ze aan kunnen tonen een schoon verleden te hebben. Op basis van die reden krijgt Kulizhnikov het lastig om zijn kunsten te vertonen in Zuid-Korea.

Natuurlijk mag je geen doping gebruiken en dienen we het gebruik af te keuren en te bestraffen. Alleen is het veel te makkelijk om zondaars figuurlijk aan de hoogste boom te hangen. Het gaat er namelijk om wie je bent als je partner ziek wordt, als je een miljard op je bankrekening bijgeschreven krijgt, als je kind sterft, als je honger hebt, als je longkanker krijgt door vieze lucht. Velen onder ons weten niet hoe ze zullen acteren in zulke extreme omstandigheden. Dan is het makkelijk oordelen over een ander.

Kulizhnikov groeide op in extreme omstandigheden. Hij heeft gezondigd, hij heeft straf gekregen. Ik zou hem graag op de Olympische Spelen zien. Daarmee praat ik zijn dopinggebruik niet goed, maar daarmee toon ik wel mededogen. Een waarde waar de schande-roepers eens over na zouden moeten denken.