Sadist

Bernard Hammelburg26 aug '17 10:38

Over de aflevering

Arpaio zette al begin jaren negentig in Arizona een tentenkamp op, in plaats van een normaal huis van bewaring. Dat was veel goedkoper, en waarom zouden de paria’s van de maatschappij in luxe moeten leven? Dat de temperatuur in de zomer op kan lopen tot 45 graden is jammer voor de gevangenen, dan hadden ze maar geen misdadiger moeten worden.

In dat tentenkamp krijgen ze alleen het dringendst noodzakelijke, maar geen ‘luxe’ zoals tijdschriften, of sigaretten. Dan hadden ze maar geen misdadiger moeten worden.

De gevangenen moeten roze ondergoed dragen. Dat vindt Joe Arpaio heel grappig, want hoe verneder je een mannelijke gevangene nou meer dan in een roze onderbroek? Dan hadden ze maar geen misdadiger moeten worden.

Geen van Joe’s gevangenen is veroordeeld, want zijn tentenkamp huist uitsluitend mensen in voorarrest, of voorwaardelijk vrijgelaten gevangenen die de regels hebben overtreden. Het zijn dus verdachten, en hoewel ook onder Amerikaans recht iedereen onschuldig is totdat zijn schuld is bewezen en hij door de rechtbank is veroordeeld, is Joe’s openlucht-huis van bewaring een strafkamp waarin de Amerikaanse wet is vervangen door Joe’s wet. Dat mag natuurlijk allemaal niet, maar Joe wordt in Arizona op handen gedragen en heeft decennia lang almaar opnieuw de sheriffsverkiezingen gewonnen.

Totdat het openbaar ministerie ingreep, en Joe in staat van beschuldiging stelde wegens discriminatie, vernedering, profilering en het negeren van een eerdere gerechtelijke uitspraak daarover. Een jury verklaarde hem schuldig, en op 5 oktober vonnist de rechtbank. In zijn tachtig minuten durende toespraak in Arizona, afgelopen week, stond president Trump bij deze zaak stil. Vond het enthousiaste publiek die Joe niet een geweldige kerel? Reken maar, schreeuwde de menigte. En dus besloot Trump Joe gratie te verlenen.

Is dat geen ongeoorloofde bemoeienis van de uitvoerende macht met de onafhankelijke rechtbank? Ja, maar het mag. Elke president verleent gratie aan veroordeelden, of soms al vóórdat de zaak voorkomt. Toen Gerald Ford in 1974 het presidentschap van Richard Nixon overnam nadat die was afgetreden door het Watergateschandaal, was een van zijn eerste besluiten zijn voorganger gratie te verlenen. Nixon is dus niet afgezet, maar afgetreden, en nooit vervolgd wegens machtsmisbruik, misleiding en betrokkenheid bij meerdere misdrijven. Vergeleken daarbij is gratie voor Joe Arpaio peanuts.

Die toespraak in Arizona was Trump ten voeten uit, alsof hij weer op campagne was, temidden van trouwe fans. Het was Arizona waar hij in 2016 zijn campagne en aanloop naar het presidentschap was begonnen. De thema’s waren dezelfde: de media zijn nep, de muur op de grens met Mexico komt er, hij rekent af met de boze geesten – Democraten en Republikeinen – die hem dwarsbomen. En, ja, bij de rellen in Charlottesville waren de rechtse demonstranten net zo fout als de linkse.

De reacties in de samenleving beginnen evenzeer een patroon te vormen als de repeterende breuk van Trumps boodschap: 36 procent van de Amerikanen steunt de president, de rest ergert zich of is onverschillig. De teller voor het aantal onzinopmerkingen van Trump staat nu op ruim duizend, maar voor die harde kern van 36 procent maakt dat niet uit.

De vraag is wat de loopgravenoorlog van de president tegen iedereen die het waagt hem tegen te spreken politiek betekent. Over wat zich in Washington afspeelt gaf de New York Times een aardig inkijkje. De relatie tussen Trump en Mitch McConnell, de leider van de Senaat en belangrijkste Republikeinse kopstuk, is zo slecht dat de krant over een ‘koude oorlog’ spreekt. Het tweetal heeft al weken niet meer met elkaar gesproken, en McConnell vindt eigenlijk dat de twee huizen van het parlement Trump buiten spel moeten zetten. Negeren, dus. McConnell zei in een reactie dat er ‘wel degelijk contacten’ zijn, en dat het gaat ‘om de uitvoering van de agenda,’ maar die formulering lijkt het verhaal van de New York Times eerder te bevestigen dan tegen te spreken.

Kan hij Trump buiten spel zetten? Politiek in theorie wel, maar dan moeten de twee partijen overleggen over welke wetgeving ze het eens kunnen worden en besluiten nemen met een meerderheid van twee derde. In een gepolariseerd tweepartijenstelsel is dat sisyfusarbeid. Militair is het nog ingewikkelder, want de president is opperbevelhebber van de krijgsmacht. In geval van oorlogshandelingen, kan hij zelfstandig beslissen, en heeft dan twee maanden de tijd om parlementaire goedkeuring te krijgen. In de praktijk dus een wassen neus.

Niettemin is het signaal dat McConnell afgeeft tekenend voor de wanhoop die zich meester maakt van Washington. Trump kan met een pennenstreek gratie verlenen aan een sadistische sheriff, ergens in de woestijn. Maar tegen muiterij van zwaargewichten als McConnell gaat hij het met een pennenstreek niet redden.