HONGER! Met Marc van de Kuilen

Honger19 okt '21 07:0040 minuten
Of luister de podcast via:

Over de aflevering

Over deze podcast

In de podcastserie HONGER! kom koken, eten en praten samen. Roelof Hemmen barbecuet voor zijn gasten terwijl ze praten over honger naar het leven, over gretigheid en over wat hen gemaakt heeft tot wie ze zijn. Tien gesprekken met tien inspirerende mensen. Abonneer je via bnr.nl/honger of zoek 'm op in je favoriete podcast app.

In deze aflevering

Marc van de Kuilen kan zich nog best goed het moment herinneren dat hij koos voor het leven. Zijn benen waren in Afghanistan zojuist aan flarden geschoten. Friendly fire. Wakker blijven, dacht hij. Niet in slaap vallen. Toen, op dát moment, koos hij voor het leven.

Dan ben je dus ineens een jonge gozer zonder benen. In een rolstoel. Nog een heel leven voor je. Aanvankelijk was Marc boos. Ook op de schutter? Niet echt, meer vanwege de situatie. Later praatten ze erover; de schutter, zijn collega, had het er zwaar mee. In 2016 hebben ze elkaar ontmoet op zíjn verzoek. “Er was een klik en nu zijn we maatjes.”

Hij ontdekte – teamsporter als hij is – het basketbal. Ja, rolstoelbasketbal. Met dezelfde bravoure als waarmee hij als jongeling het leger in ging, meldde hij zich bij de bondscoach. Zo is Marc, alles aan de kant schuiven een gáán. Hij werd paralympiër. Vervolgens werd hij podcastmaker, dook in het lezingencircuit en werd motivator en inspirator. Dat soort dingen.

Inmiddels heeft hij een dochter. Een baby. Zijn belangrijkste ambitie op dit moment: zijn dochter zien opgroeien. Haar gelukkig zien. Zijn vrouw gelukkig zien. Zichzelf gelukkig zien. Is hij lui geworden? Geenszins. Maar hij gelooft niet zo in plannen, maar vertrouwt erop dat er dingen op zijn pad zullen komen, zoals er altijd dingen op zijn pad kwamen en zullen blijven komen.

Zou hij wéér gaan, naar Afghanistan? Wetend wat we nu weten over de ontwikkelingen daar? Wetend wat de impact kan zijn op je leven? “Ja. Ik zou weer gaan. Lachend. Ik pak meteen mijn tas. Mooi werk. Je kan daar écht iets betekenen voor mensen.” En je dochter dan? “Hmmm… Ik kom wel weer terug.”