Column Kustaw Bessems | Torpedo

Kustaw Bessems18 dec 2014
Of luister de podcast via:

Over de aflevering

(Kustaw Bessems)

Het is duidelijk dat geen van de betrokken partijen een val van het kabinet wil. Tegelijk is lastig voor te stellen hoe de drie tegenstemmers in de PvdA-senaatsfractie akkoord kunnen gaan met een slechts licht aangepaste versie van de nieuwe zorgwet.

Een moment om even bij die drie stil te staan. Ze lijken inmiddels wel haast lijdend voorwerp maar ze zijn de aanleiding geweest van deze crisis. Het gaat de hele tijd over gebrek aan regie bij de PvdA. Maar waren deze drie senatoren te regisseren? Als argument wordt aangevoerd dat de partijtop door de tegenstemmen was verrast, maar lag dat aan de regisseur of aan de spelers?

Het is goed vast te stellen dat deze generatiegenoten - drie babyboomers - geen groentjes zijn.

Marijke Linthorst kwam twintig jaar geleden voor het eerst de senaat in.

Guusje Ter Horst, oud-minister en een kleine dertig jaar in de politiek.

Adri Duivesteijn, daar al veertig jaar in werkzaam.

De mogelijkheid bestaat dat zij niet beseften dat zij het kabinet in een vrijwel onmogelijke positie zouden brengen.

Het kan ook zijn dat zij tevoren tegen de fractietop hebben gezegd wat ze gingen doen en dat die dat straal heeft genegeerd. Niet erg waarschijnlijk.

Of het kan dat ze dat expres niet hebben gezegd.

Begrijp me goed, de Eerste Kamer heeft een eigen rol en zo, leden hoeven niet te doen wat de partijleider verlangt.

Maar daar was niets aan af gedaan als de drie tijdig heel duidelijk hadden gewaarschuwd: breng die wet niet naar de Eerste Kamer, jullie hebben de stemmen niet, bied iets waarmee we akkoord kunnen gaan.

Dat zouden parlementariërs hebben gedaan die weliswaar hun eigen afweging hadden willen maken over de vrije artsenkeuze, maar die hun partij ook een kansje hadden gegund om er in de coalitie boven op te raken.

Ter Horst kwam voordat zij gisteren een ministerie inliep voor onderhandelingen, een kopje drinken van de soep die buiten het departement was neergezet voor kleumende journalisten. Waarom, zou je denken. Alsof ze daar binnen bij Sociale Zaken niet heus ook wel een bouillonnetje had gekregen. Wie het filmpje ziet, kan maar één woord gebruiken om te beschrijven wat Terhorst daar doet. Ze wentelt zich. Ze wentelt zich, met een toon oneindig veel lichter dan de situatie, in de belangstelling van camera’s die weer even voor haar draaien, het flitslicht waar ze in staat, de plopkappen die ze onder haar neus geduwd krijgt.

Daar stond iemand die óf wat te ver was afgedobberd en de route niet meer kende óf iemand die willens en wetens het kabinet heeft willen torpederen. En dan is het verhaal nu wat daarachter zit.