De digitale winkelstraat

Paul Laseur4 sep 20173 minuten
Of luister de podcast via:

Over de aflevering

Paul Laseur
Paul Laseur

Het is een moedige en kostbare missie van de Canadezen, je kunt ook zeggen een wanhoopsoffensief. Want het concern leed vorig jaar nog honderden miljoenen euro’s verlies en de consument is onvoorspelbaarder dan ooit. Waarom zouden zij wel slagen waar het oude vertrouwde Vroom & Dreesmann zo jammerlijk faalde? Je mag hopen dat het gunstige economisch tij een beetje meehelpt en dat het Nederlandse winkelpubliek openstaat voor een nieuw warenhuisconcept. Maar het blijft op z’n best een enorme gok. 

Iedereen weet inmiddels toch wel dat alle groei in de Nederlandse detailhandel afkomstig is van online activiteiten? In de eerste helft van het jaar gaven we 13% meer uit, online. Bijna een kwart van al onze bestedingen gaat al via het web. Je hoeft geen retaildeskundige te zijn om vast te stellen dat er dan maar één succesformule overblijft voor nieuwe winkelconcepten en dat is web first. Maar in elk geval geen warenhuisketen! Dat is een volkomen achterhaald concept uit de vorige eeuw. Toch hoop ik vurig dat Hudson’s Bay een succes wordt, misschien tegen beter weten in. Al is het maar omdat we ook nog lang niet klaar zijn voor het alternatief, een volledig digitale winkelstraat. Want bij de bezorging van al die pakketjes thuis gaat helaas nog heel veel mis, zo ondervond ik zelf deze week aan den lijve bij een aankoop op Marktplaats.

De koopwaar viel in het hoge pakketposttarief van PostNL, 13,25 Euro, toch een flink bedrag. Als koper wilde ik de spullen graag snel in huis hebben, maar ik was overdag niet thuis om het in ontvangst te nemen. Normaal gesproken komt de bezorger in zo’n geval twee keer tevergeefs langs, waarna je het pakje pas op de derde dag mag komen afhalen bij het postkantoor. Maar daar had ik iets slims op bedacht: ik liet de verkoper het pakket rechtstreeks naar mijn postkantoortje sturen, dus van de ene PostNL-balie naar de andere. Maar toen ik daar ’s middags naar mijn zending informeerde bleek die te zijn geweigerd en doorgestuurd naar de afdeling onbestelbare stukken. Daar wordt het nu negen dagen vastgehouden voor onderzoek. Negen dagen voor straf omdat ik de bezorger van PostNL twee overbodige ritten langs mijn huis had willen besparen. Als de negen dagen voorbij zijn wordt het opnieuw verzonden naar het oorspronkelijke adres, dus datzelfde postkantoor waar ze het niet willen hebben.

Bizar natuurlijk. Maar de medewerkster zei stellig 'Daar kunnen we toch niet aan beginnen meneer. Wat als straks iedereen hier zijn pakketjes laat bezorgen?' Voor een postbedrijf toch een opmerkelijk standpunt. We hebben nog een lange weg te gaan.

Prettige maandag!