Niet alles kan

Paul Laseur30 sep 20194 minuten
Of luister de podcast via:

Over de aflevering

Vanaf nu geen smoesjes meer of juridische listen om de uitstootlimieten in de buurt van natuurgebieden te ontduiken. Het is tijd om serieus werk te maken van natuurbehoud. Dat roept om harde keuzes, zoals het fors inkrimpen van de veestapel en het verlagen van de maximumsnelheid voor auto’s.

Een helder verhaal dat perfect past in de missie-drang van oud-politici, die na beëindiging van hun actieve politieke loopbaan het licht hebben gezien. Dat klinkt misschien cynisch, maar oud-minister Remkes heeft echt een verfrissend rapport afgeleverd. Bravo!

Jammer alleen dat het niet direct iets oplost voor de 18.000 bouwprojecten die al maandenlang stilliggen. Of voor de duizenden boeren die in onzekerheid verkeren. Het rapport biedt slechts een schijnoplossing voor het complexe 'stikstofdilemma', in de veehouderij- en de bouwsector. Johan Remkes heeft makkelijk praten vanaf de zijlijn. De compromisloze aanpak die hij voorstelt is buitengewoon overzichtelijk en daarom zo verleidelijk. Maar politiek is het onhaalbaar. Een riante uitkoopregeling voor veehouders is nog relatief eenvoudig te regelen. Maar de patstelling tussen ondernemers met bouwplannen en de overheid laat zich minder makkelijk opheffen. Ook de stevige woningbouwambities van het kabinet zelf worden lelijk doorkruist. Die 1 miljoen nieuwe woningen in 2030 gaan ze nóóit meer halen, zo. En hoe leg je VVD-kiezers uit dat ze straks geen 130 meer mogen rijden op de snelweg?

ALLE COLUMNS VAN PAUL LASEUR: Klik hier

Nog een idealist die de politiek vaarwel zegt is Marianne Thieme. De oprichter en politiek leider van de Partij voor de Dieren verlaat de Tweede Kamer. Zonder ooit één compromis te sluiten groeide haar partij in 17 jaar uit naar 5 parlementszetels. Volkomen onbuigzaam, voor de goede zaak. Maar daarmee ook opgesloten in een permanent politiek isolement. Want wie echt wil mee-besturen zal af en toe vuile handen moeten maken. Toch verdient ook Marianne Thieme groot respect. Elk betoog in de Kamer sloot zij steevast af met de woorden: overigens ben ik van mening dat de bio-industrie moet worden afgeschaft. Duidelijk een vrouw met een missie. En een ondubbelzinnige boodschap voor het publiek.

Maar politiek is per definitie dubbelzinnig, helemaal als groene idealen in het geding zijn. Juist dierenwelzijn en milieubewustzijn staan daarin vaak lijnrecht tegenover elkaar. Scharrelkippen produceren veel meer fijnstof dan hun collega’s in de legbatterij. En in de wei zorgen koeien voor veel meer stikstof in de lucht dan wanneer ze op stal blijven. Als we Nederland echt mooier, schoner, gezonder en duurzamer willen maken moeten we harde keuzes maken. Kiezen vóór schone lucht betekent soms een keuze tegen het dierenbelang. Maar ja, niet alles kan.

Prettige maandag!